Το τρένο της Ελλάδας

Φτάσαμε σε ένα σημείο σταθμό, όχι μόνο για την Ελληνική οικονομία αλλά και για το Ελληνικό κράτος και τους πολίτες του.
Έναν σταθμό όμως προς τον οποίον είχαμε ξεκινήσει το ταξίδι μας από την μεταπολίτευση.
Στην αρχή οδεύαμε με αργούς ρυθμούς αλλά με το πέρασμα των χρόνων, οι πολιτικοί που επιλέξαμε, ρίξανε περίσσιο κάρβουνο στην ατμομηχανή του «δημοσιονομικού θανάτου» και μπορώ να πω ότι φτάσαμε στον προορισμό μας.
Έναν προορισμό που κανένας δεν μας υπέδειξε όταν οικειοθελώς επιβιβαστήκαμε στο "τρένο" του πελατιακού κράτους, των ρουσφετιών, της φοροδιαφυγής και της απαξίωσης της πολιτικής.

Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί που κατέστρεψαν και υπερχρέωσαν την Ελλάδα. Περισσότερο από όλους φταίμε εμείς οι κοινοί πολίτες-ψηφοφόροι. Εμπιστευτήκαμε τυφλά τους ανθρώπους που υποσχέθηκαν να προσπαθήσουν (χωρίς καμία εγγύηση) να μας βρουν μια δουλεία είτε στο δημόσιο (όνειρο κάθε νεοέλληνα) είτε κάπου αλλού, είτε για εμάς είτε για τα παιδιά μας. Που υποσχέθηκαν να βρουν σκοτεινούς τρόπους για να μας εξυπηρετήσουν βραχυπρόθεσμα.

Είμαστε κοντόφθαλμοι.
Ίσως είναι ένα γενετικό χαρακτηριστικό του Έλληνα το οποίο κληρονομείται από γενιά σε γενιά.
Μας ενδιαφέρει το πως θα κάνουμε την λαμογιά για το εύκολο κέρδος, εις βάρος σχεδόν πάντα του κράτους, είτε αυτό ονομάζεται φοροδιαφυγή είτε κάποιος άλλος τρόπος εκμετάλλευσης νόμων-παραθύρων.
Όλα αυτά οδήγησαν την κυβέρνηση να μας φέρει τους δύο μπαμπούλες. Την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. για να κάνουν κάτι που -ίσως και οι ίδιοι, αλλά σίγουρα- οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχανε την διάθεση και την κράση να κάνουν φοβούμενοι το πολιτικό κόστος και τις καριέρες τους.
Όχι μόνο δεν επιχείρησαν να μειώσουν το έλλειμμα του κράτους αλλά φόρεσαν τις παρωπίδες τους και είτε μοίρασαν λεφτά -μην ξεγελιόμαστε, ψίχουλα ήταν- που δεν υπήρχαν, στον λαό είτε πήραν από τον λαό για να τα δώσουν στο κεφάλαιο, ανάλογα με τα συμφέροντα που επέλεγαν τις εκάστοτε κυβερνήσεις μας.

Ως σωστοί Έλληνες, λοιπόν, κάνανε, οι τελευταίες κυβερνήσεις, τις ματσακονιές τους και με τις πρώτες δυσκολίες "μην τον είδατε τον Παναγή".
"Ωχ, αδερφέ μου άσε τον άλλον να βγάλει το φίδι από την τρύπα".

Στην τελική όμως το φίδι θα το βγάλουμε όλοι εμείς.
Το Δ.Ν.Τ. εισβάλλει σύντομα στην οικονομία μας με πολλά αντιλαϊκά μέτρα.
Το ίδιο κάνει και η Ε.Ε. όμως, τις οποίας οι προτάσεις ας μην ξεχνάμε ότι δεν διαφέρουν από αυτές των Αμερικάνων ξαδέρφων τους.
Παράλληλα πολλοί γκρινιάζουν για την συμμετοχή του Δ.Ν.Τ. και τις επιπτώσεις που θα έχει η οικονομική εισβολή (λες και δεν έχουν εισβάλλει ήδη) των Αμερικανών στην Ελλάδα και γι΄ αυτό στρέφουν το βλέμμα μας στην Αργεντινή.
Ξεχνάνε όμως ότι η Αργεντινή δεν έλαβε τα μέτρα που της πρότεινε το Δ.Ν.Τ. και γι' αυτό όχι μόνο δεν κατάφερε τίποτα αλλά η κατάσταση στο κράτος έγινε ακόμα χειρότερη.
Ξεχνάνε επίσης να αναφερθούν στην Βραζιλία. Μια χώρα που σώθηκε χάρη στο Δ.Ν.Τ. από την κρίση που είχε χτυπήσει την ευρύτερη περιοχή το 2002 αλλά η οποία ακολούθησε τις οδηγίες που της δώσανε.

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα εκτροχιαστούμε.
Ας ελπίσουμε ο επόμενος σταθμός του "τρένου" να είναι μια νέα Ελλάδα που δεν θα στέλνει τους νέους της στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή.

American bar η ελληνική τρομοκρατία.

Αμερικανοποιήθηκε και η ελληνική τρομοκρατία.

Κρίμα θα ήταν, μετά της εξάρθρωση της 17Ν, η τρομοκρατία της Ελλάδας να σβήσει έτσι άδοξα.
Έπρεπε να ανανεωθούν.
Να έρθει το "νέο αίμα".

Για να μην παρεξηγηθώ, να πω ότι η παραπάνω παράγραφος ήταν εντελώς ειρωνική.

Κάποτε δρούσε στην Ελλάδα η 17Ν.
Μια τρομοκρατική οργάνωση με μια ιδεολογική βάση, που στόχευε συγκεκριμένα πρόσωπα, χωρίς να τρομοκρατεί άμεσα τον λαό.
Παράπλευρες απώλειες πάλι υπήρχαν (ζήτησαν και συγγνώμη, τρομάρα τους) και πάντα υπήρχε ο φόβος μην βρεθείς κοντά σε καμία έκρηξη.
Ποτέ όμως τυφλές επιθέσεις, και όποιον πάρει ο χάρος.

Για να επιχειρήσω να δικαιολογήσω την "αμερικανοποίηση".

Στην Αμερική λοιπόν, την 11η Σεπτεμβρίου, έκανε την εμφάνισή της η Αλ Κάιντα.
Γνωστή πλέον τρομοκρατική οργάνωση με ισλαμικό υπόβαθρο.
Στοχεύει όλους τους "άπιστους".

Από εκείνη την μεγάλη επίθεση και μετά, ελάχιστες επιθέσεις έχει αναλάβει η ίδια η Αλ Κάιντα.
Εδώ ταιριάζει αυτό που λέγανε ότι πιο πολύ βλέπουμε τον Μπιν Λάντεν από τις βιντεοκασέτες παρά από τον τρομοκρατικό "αγώνα" του.
Κάθε μήνα και μια φρέσκια προβολή του κ. Μπιν Λάντεν να εξασκείται στην σκοποβολή με κάποιο καλάσνικοφ ή να εξασκείται στην ορειβασία, σκαρφαλώνοντας στα βράχια κάποιου βουνού στην ευρύτερη περιοχή του Αφγανιστάν.

Όλες τις υπόλοιπες τρομοκρατικές επιθέσεις που σχετίζονταν με το Ισλάμ δεν ήταν της Αλ Κάιντα.
Τις αναλάμβανε κάποια καινούργια τρομοκρατική οργάνωση.
Κάθε επίθεση και νέα οργάνωση.
Γέμισε ο τόπος τρομοκράτες!

Βέβαια, οι Αμερικάνοι πάντα στις ανακοινώσεις τους αναφέρονταν σε "μια καινούργια τρομοκρατική οργάνωση η οποία συνδέεται με την Αλ Κάιντα".

Πιθανό συμπέρασμα 1: Όλοι οι τρομοκράτες που μάχονται τους "άπιστους" είναι μια μεγάλη παρέα. Τα απογεύματα, μαζεύονται όλοι σε ένα τζαμί και παίζουν pro evolution soccer στο playstation 3 που πήραν με τα λεφτά της πρωινής τους δουλειάς.

Πιθανό συμπέρασμα 2: Οι Αμερικάνοι της αντιτρομοκρατικής συνδέουν, δήθεν, όλες τις τρομοκρατικές με την Αλ Κάιντα για να δώσουν σοβαρότητα στην ύπαρξη της κάθε οργάνωσης για να προκαλέσουν μεγαλύτερο φόβο και ανασφάλεια στον κόσμο για να μπορούν μετά να περνάνε ότι μέτρα θέλουν για θέματα "ασφάλειας" (βλέπε κάμερες, είσοδο σε σπίτι χωρίς ένταλμα, κράτηση χωρίς επίσημες κατηγορίες και άλλα πολλά).

Φτάνουμε σιγά σιγά στην Ελλαδίτσα μας.

Από πέρσι μετά τον Δεκέμβριο έχουν αρχίσει να εμφανίζονται καινούργιες τρομοκρατικές "οργανώσεις".
Επαναστατικός αγώνας, σέχτα των επαναστατών, πυρήνες της φωτιάς και πόσες άλλες που δεν μπορείς να συγκρατήσεις και τα ονόματά τους.

Ο Επαναστατικός αγώνας έκανε την αρχή. Επίθεση κατά αστυνομικών με έναν σοβαρό τραυματία.

Πάντα τυφλές οι επιθέσεις όλων των καινούργιων οργανώσεων.
Δεν στοχεύουν πρόσωπα. Στοχεύουν γενικά και αόριστα την εξουσία.
Δηλαδή τους αστυνομικούς.
Και δεν μιλάμε για τους αστυνομικούς τους παλιούς που μπορεί να είναι "μούρες" και "ωχαδερφιστές" και να κάθονται όλη μέρα με τον φραπέ και να διαβάζουν την εφημερίδα τους.

Μιλάμε για τους 20χρονους που πρόσφατα τελείωσαν την σχολή αστυφυλάκων.

20χρονούς που επέλεξαν αυτή την επαγγελματική σταδιοδρομία χωρίς να γνωρίζουν τους κινδύνους και τα ρίσκα του επαγγέλματος (βλέπε μαφία, μικροεγκληματίες, απαγωγείς, έμποροι ναρκωτικών, κυκλώματα λευκής σαρκός, νύχτα, τρομοκρατικές οργανώσεις) .
20χρονοι οι οποίοι κυνήγησαν αποκλειστικά την άμεση επαγγελματική αποκατάσταση που προσφέρει η σχολή αυτή.

Αυτοί λοιπόν στοχοποιούνται από όλες αυτές τις νέες τρομοκρατικές οργανώσεις με τις δήθεν ιδεολογίες τους κατά της εξουσίας.
Λες και οι 20χρονοι αυτοί προλάβανε να ασκήσουν εξουσία εις βάρος του λαού.
Λες και αυτοί παίρνουν πρωτοβουλία για τις πράξεις τους ως όργανα.
Ξεχνάνε, μάλλον, ότι υπάρχουν κάποιοι άλλοι από πίσω, πιο ισχυροί, που από την άνεση της καρεκλίτσας τους, δίνουν εντολές.

Τέλος πάντων.
Όλοι αυτοί αυτοί οι νέοι τρομοκράτες στοχεύουν στον γάμο του Καραγκιόζη.
Ή μήπως να πούμε καλύτερα ότι δεν στοχεύουν;
Γιατί στην τελική χτυπάνε όπου να ναι και όποιον πάρουν τα σκάγια.
Δεν τους ενδιαφέρει ποιόν θα πετύχουν.

Και βέβαια όπως και στην Αμερική (για να καταλήξω κιόλας) όλες αυτές οι οργανώσεις είναι συνδεδεμένες.
Όλοι αυτοί είναι μια μεγάλη παρέα με τον Επαναστατικό αγώνα (ή μήπως την Σέχτα των επαναστατών - γιατί είναι πολλοί και σε μπερδεύουν).
Μαζεύονται σε ένα σπίτι, πίνουν μπάφους, παίζουν προ -όπως λέει και το άσμα- και μετά διαλέγουν και ένα αστυνομικό τμήμα να γαζώσουν.

Ένα ένα τα καλά.

Φύγανε τα πανάκριβα αυτοκίνητα, φύγανε τα stage, τώρα, επιτέλους, φεύγει και η συνέντευξη.

Αυτό το μέτρο-έκτρωμα που πέρασε η κυβέρνηση της ΝΔ δεν θα ισχύει πλέον.
Δεν θα προσλαμβάνονται, ούτε γαλάζια, ούτε πράσινα παιδιά.

Θα προσλαμβάνονται τα άξια παιδιά.
Διαφάνεια και αξιοκρατία.
Τέρμα τα ρουσφέτια.

Από εκεί και πέρα εάν βρουν πάλι παραθυράκια για να βάλουν τους γαμπρούς, τους κουμπάρους και τα παιδιά τους τότε θα τους πάρουμε με τις πέτρες.
Δεν γίνεται να μιλάνε για διαφάνεια και αξιοκρατία και να αρχίσουν μετά τα δικά τους πάλι.

Ελπίζουμε λοιπόν.
Από τις 5 Οκτωβρίου, αυτό μας πασάρουν τα ΜΜΕ, αυτό θέλει να μας κάνει να νιώσουμε η κυβέρνηση.

Τα stage στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Μόνο και μόνο για λόγους σύγκρισης θα αναφερθώ σε ένα πολύ ωραίο ρεπορτάζ της ΕΤ1 για τα stage στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα stage, λοιπόν, είναι γαλλική δημιουργία και πρωτοεμφανίστηκαν το 1997.

Οι απολαβές των εργαζομένων σε τέτοια προγράμματα διαφέρει από χώρα σε χώρα και κυμαίνεται από 300 στον ιδιωτικό και 400 στο δημόσιο μέχρι και 500 στο δημόσιο και χωρίς όριο στον ιδιωτικό τομέα.
Με τέτοιο μισθό βέβαια σε μια ευρωπαϊκή χώρα, μιλάμε για επιστροφή στο παιδικό δωμάτιο μας στο σπίτι των γονιών μας.

Σε κάποιες χώρες οι εργαζόμενοι σε τέτοια προγράμματα "μαθητείας" όπως τα ονόμασαν, έχουν δικαίωμα να συνεχίσουν την σύμβασή τους αρκεί να είναι σε άλλον τομέα, ενώ σε άλλες χώρες έχουν δικαίωμα να συνεχίσουν μέχρι 3 φορές.
Βέβαια στην χώρα αυτή με τις 3 φορές, η διάρκεια της μαθητείας είναι 3 με 6 μήνες. Οπότε μιλάμε για μέγιστη σύμβαση 1.5 έτους και όχι κάτι εξωφρενικά που ακούμε στην Ελλάδα για 5 και 9 χρόνια.
Μέχρι ένα σημείο μπορεί να ακούγονται λογικά όλα αυτά.
Μέχρι ένα σημείο όμως.


Το κωμικοτραγικό της εφαρμογής των stage στην Ελλάδα είναι η ασφάλιση.
Τραγικό για αυτούς που αναγκάζονται να είναι εργαζόμενοι σε τέτοια προγράμματα, κωμικό γιατί δεν υπάρχει ασφάλιση.
Και είναι αστείο σε μια Ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα να υπάρχει ανασφάλιστος υπάλληλος είτε δημοσίου είτε ιδιωτικού τομέα.
Ανασφάλιστοι, χωρίς ένσημα, χωρίς τίποτα.
Σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης οι εργαζόμενοι ήταν και είναι ασφαλισμένοι.


Η χρήση των stage στην Ελλάδα μετατράπηκε από μαθητεία σε τρόπο παραγωγής ψηφοφόρων. Οι νέοι ωθούνταν στο να ψηφίσουν ξανά το κόμμα που ήταν στην κυβέρνηση μόνο και μόνο για να μπορέσουν να ανανεώσουν την σύμβασή τους στα stage με βλέψεις μονιμοποίησης τις οποίες, βέβαια, τους τις έτρεφαν διάφοροι υποψήφιοι βουλευτές-πολιτικάντιδες.
Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για "γαλάζια" παιδιά στα προγράμματα stage.
Και δικαιολογημένα έλεγε η τότε αξιωματική αντιπολίτευση ότι η ΝΔ κρατάει ομήρους τους νέους σε αυτά τα "προγράμματα απασχόλησης".

Τώρα πιστεύω ότι όλοι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η ΝΔ, πλέον από την θέση της αντιπολίτευσης, μιλάει για "ρεβανσισμό" του ΠΑΣΟΚ και για εκδίκηση κατά της ΝΔ.
Ε, ναι.
Πείτε μας ότι είναι εκδίκηση για σας να μην έχετε το πάνω χέρι στο να υπόσχεστε σε γονείς μια θέση σε ένα πρόγραμμα stage για το άνεργο παιδί τους.
Ή ακόμα και στον ίδιο τον νέο να του υπόσχεστε, με όλο το θράσος και την αλαζονεία σας, μια θέση "απασχόλησης".
Αίσχος και ντροπή, αναξιοκρατία και ρουσφέτια.
Γνωστή πολιτική γραμμή της ΝΔ και της δεξιάς εδώ και χρόνια.


Αυτό που μένει να δούμε είναι το τι θα κάνει η κυβέρνηση με όλους τους άνεργους που θα έρθουν με το που τελειώσουν οι συμβάσεις από τα προηγούμενα stage.

Σωστός ο ΣΥΡΙΖΑ, τέρμα και τα stage.

Είπα να αρχίσω να γράφω πιο σύντομα και πιο τακτικά και όχι μόνο τα "μακρινάρια" που έγραφα μέχρι τώρα μια φορά την βδομάδα.

Σήμερα λοιπόν διάβασα την ανακοίνωση τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τα όσα συμβαίνουν στα Εξάρχεια και με την Ελληνική αστυνομία.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες σχετικά με την ανακοίνωση καθώς μπορείτε να την βρείτε εδώ:
http://www.ana.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=8075544

Αυτό που είναι ενθαρρυντικό είναι ότι όπως και η κυβέρνηση έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει καλό πρόσωπο, και κάνει εποικοδομητική αντιπολίτευση χωρίς μηδενιστικό χαρακτήρα (σαν το ΚΚΕ) και επισημαίνει κάποια σωστά πράγματα.



Και βέβαια η είδηση της ημέρας ήταν η κατάργηση των Stage. Έτσι απλά καταργήθηκαν τα stage στο δημόσιο. Όπως είπανε προεκλογικά.
+1 λοιπόν για την νέα κυβέρνηση.

Κλασσικά η ΝΔ κινδυνολογεί από πίσω, και ειδικά στην προκειμένη περίπτωση δεν προσφέρει τίποτα απολύτως με την αντιπολίτευση που ασκεί.

Της αντιπολίτευσης τα καμώματα.

Το να μιλήσω από τώρα για την κυβέρνηση μου φαίνεται αρκετά βιαστική και πρόχειρη κίνηση.
Και τι να πω άλλωστε.
Όλοι μας τα έχουμε ακούσει, είναι μια ελπιδοφόρα κυβέρνηση, με ανανεωμένο πρόσωπο, με κεϋνσιανή οικονομική πολιτική και ως τώρα τα σημάδια είναι αρκετά ενθαρρυντικά.
Βέβαια όλος ο κόσμος που ακούω μου λέει να πάρω "μικρό καλάθι" γιατί μιλάνε για "πολλά κεράσια".
Οπότε και εγώ μαζί με τον πολύ κόσμο είμαι ακόμα επιφυλακτικός μέχρι ένα σημείο.

Αυτά για την κυβέρνηση σήμερα.
Αυτό που με απασχολεί τις τελευταίες μέρες είναι η αντιπολίτευση.
Και δεν μιλάω αποκλειστικά για την αξιωματική αντιπολίτευση.
Αυτοί έτσι μπάχαλο που έγιναν, θα κάνουν καιρό να σταθούν στο "ύψος" τους και να αφοσιωθούν και να ασκήσουν σοβαρή κριτική στην κυβέρνηση.
Ως τώρα μόνο μια δήλωση του κ. Σαμαρά και μια της κ. Μπακογιάννη.
Και οι δύο βέβαια -και ειδικά η δεύτερη- δεν λένε τίποτα το ουσιαστικό. Η δήλωση της κ. Μπακογιάννη δε ήταν από μια άλλη Ελλάδα.
Μάλλον έχει αλλού το μυαλό της (βλέπε υποψήφια αρχηγός ΝΔ).
Λέει η κ. Μπακογιάννη, λοιπόν, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορέσει να εφαρμόσει όσα έταξε προεκλογικά. Ότι θα πληρώσει τον λαϊκισμό του.
Βέβαια μάλλον δεν παρακολουθούσε τις εξαγγελίες που έκανε ο Υπουργός Οικονομίας στην συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης όπου μίλησε αμέσως για επίδομα αλληλεγγύης με πρώτη δόση μάλιστα πριν το τέλος του 2009!
Και βέβαια αυτό που ξεχνάει η κ. Μπακογιάννη είναι ότι η κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε η ίδια έφερε την οικονομία στην άθλια κατάσταση που είναι σήμερα.

Μας είπε πολύ ξεκάθαρα ο κ. Παπακωνσταντίνου για την κατάσταση της οικονομίας, και μίλησε με αριθμούς όπως περίμενε τόσο καιρό η ΝΔ.
Αριθμούς που βέβαια δεν έλεγε να ανακοινώσει με ακρίβεια η ΝΔ όταν ήταν κυβέρνηση, γιατί εάν ο λαός μάθαινε για το μπάχαλο που γινόταν στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, θα τους παίρνανε όχι μόνο με 10% αλλά και με τις κλοτσιές.

Αυτές είναι οι αντιπολιτευτικές κινήσεις της ΝΔ ως τώρα με θετικό τον λόγο του κ. Καραμανλή ο οποίος μίλησε για συναίνεση σε περίπτωση δύσκολων και σκληρών μέτρων.
Βέβαια η μια αντίληψη απέχει πολύ από την άλλη, αλλά δεν έχουμε παρά να περιμένουμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μίλησε πολύ καλά. Μίλησε για προγραμματική αντιπολίτευση.
Μίλησε δηλαδή για συγκροτημένες κινήσεις και όχι για μια αντιπολίτευση που απλά θα είναι αρνητική σε κάθε μέτρο.
Αυτό δίνει επιτέλους την σοβαρότητα που έλειπε τόσο καιρό από τον ΣΥΡΙΖΑ με όλο αυτό το χάος που επικρατούσε με τους 11 προέδρους.
Το νερό μπαίνει σιγά σιγά στο αυλάκι και τα σημάδια είναι ενθαρρυντικά.

Ο ΛΑΟΣ δεν μας είπε και πολλά. Μίλησε για λεφτά που πάνε στα κόμματα και για εθνικά θέματα. Για το δεύτερο δεν μπορούμε να ξέρουμε από τώρα τι θα κάνει ο κ.Παπανδρέου. Για τα λεφτά των κομμάτων, ο κ. Πάγκαλος έδωσε τα ρέστα του λέγοντας μόνο ότι "το ποιος είχε μεγαλύτερη εύνοια θα φανεί, όπως φάνηκε από τις αφίσες ποιος είχε τα πιο πολλά λεφτά. Δεν ήταν το πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου στις αφίσες".

Το ΚΚΕ νομίζει ότι ήρθε το κακό με το που βγήκε το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές.
Κατάφερε να κάνει τόσες πολλές κινητοποιήσεις σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα όσες δεν έκανε επί ΝΔ μέσα σε 6 περίπου χρόνια.
Εντελώς οπισθοδρομικοί και κολλημένοι.
Και είναι κρίμα, γιατί κάποιοι τους ψηφίζουν και περιμένουν σοβαρή αντιπολίτευση από το ΚΚΕ και όχι μόνο άρνηση και ισοπέδωση κάθε κυβερνητικής δράσης.
Αλλά έτσι είναι.
Την πονάει την κ. Παπαρήγα το ΠΑΣΟΚ.
Πριν δεν έχανε ψηφοφόρους προς την ΝΔ ενώ τώρα τα πράγματα είναι επικίνδυνα.
Εξ ου και οι κινητοποιήσεις.

Ας σοβαρευτούμε λοιπόν όλοι μαζί, να εκλέξουν και οι νεοδημοκράτες τον νέο τους αρχηγό (μιας και οι επιλογές τους είναι πολύ καλές -βλέπε: αποστάτης νούμερο 1, αποστάτης νούμερο 2, κόρη αρχη-αποστάτη και ζορρό-) και να ασκήσουν σοβαρή αντιπολίτευση όλοι μαζί. Σοβαρή και αποδοτική.

Έχει να γίνει ... του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης.

Από τις πρώτες κινήσεις του νέου πρωθυπουργού ήταν η κατάργηση του υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης.
Πολλοί δυσαρεστήθηκαν.
Θα έπρεπε πραγματικά όμως να αντιδράσουμε έτσι;

Η κατάργηση ενός πραγματικά άχρηστου υπουργείου, μόνο και μόνο επειδή έχει την ονομασία Μακεδονία μέσα, σημαίνει ότι ξαφνικά δίνουμε το όνομα στην ΠΓΔΜ;
Οι υπουργοί Μακεδονίας - Θράκης, παραδοσιακά, ήταν άτομα που, είτε επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ είτε ΝΔ, δεν προσέφεραν τίποτα.
Η δήλωση των Οικολόγων Πράσινων σχετικά με το θέμα, συνοψίζει, πολύ πετυχημένα τι εξυπηρετούσε μέχρι πρότινος η θέση αυτή και είναι πραγματικά διαφωτιστική.
«Ήταν ένας παρωχημένος θεσμός που εξυπηρετούσε μονάχα τις πελατειακές σχέσεις του εκάστοτε υπουργού, ο οποίος δια του διορισμού εξασφάλιζε την επανεκλογή του και έπρεπε να είχε καταργηθεί εδώ και πολύ καιρό».

Ούτως η άλλως ας μην ξεχνάμε ότι η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας δεν καθοριζόταν ούτε καν επηρεαζόταν από το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, ούτε από τον υπουργό του.

Από εκεί και πέρα το πως θα χειριστεί η νέα κυβέρνηση, το θέμα ονομασίας της ΠΓΔΜ είναι άλλη υπόθεση.
Εμείς, ως σωστοί και ενεργοί πολίτες (τουλάχιστον κάποιοι από εμάς) θα παρακολουθούμε από κοντά και προσεκτικά και όταν και εάν θα έρθει ώρα θα αντιδράσουμε.

Όπως είπα στην αρχή, πολλοί, ιδιαίτερα οι Θεσσαλονικείς, δυσαρεστήθηκαν με την κατάργηση του υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης, μιας και νόμιζαν και νομίζουν ότι έτσι η νέα κυβέρνηση επιλέγει να μην δώσει μερίδιο εξουσίας στην βόρεια Ελλάδα.
Σίγουρα μπορεί η Θεσσαλονίκη να μην έχει υπουργείο αλλά έχει δύο υφυπουργούς με έδρα την Θεσσαλονίκη.
Συγκρίνεται ένας υπουργός με δύο υφυπουργούς;

Ναι, συγκρίνεται.
Μάλιστα, σε αντίθεση με την θέση "γλάστρα" του υπουργού Μακεδονίας - Θράκης, οι υφυπουργοί που ήρθανε στην Θεσσαλονίκη έχουν αρμοδιότητες και μάλιστα με μεγάλη βαρύτητα.
Μιλάμε για υφυπουργό Εσωτερικών και υφυπουργό Οικονομίας, που οι αποφάσεις τους -τουλάχιστον από όσα μας έχουν πει από την κυβέρνηση ως τώρα- δεν αφορούν μόνο την Μακεδονία και την Θράκη αλλά ολόκληρη την Ελλάδα.

Οπότε ας μην λέμε ότι η κατάργηση του υπουργείου αυτού ήταν μείζονος εθνικής σημασίας ή ότι μπορεί να κρύβει κάτι άλλο από πίσω.
Δεν κοροϊδευόμαστε.

Η Θεσσαλονίκη ανανεώθηκε και αναβαθμίστηκε σε αυτό το θέμα.


Α, και ας μην ξεχνάμε ποιος δεν ήθελε να δώσει οριστική λύση στο θέμα όταν οι Σκοπιανοί δεχόντουσαν το όνομα <<Σλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας>> και θα διευκρίνιζαν ότι ο πληθυσμός τους ήταν σλαβικής προέλευσης.
Δεν λέμε το όνομα για λόγους ψυχοσωματικής υγείας.

Εκλογές, κόμματα και σηκωμένα μανίκια.

Η Ελλάδα άλλαξε σελίδα.
Ήρθε η allagi όπως λένε κοροϊδευτικά κάποιοι.
Αλλαγή, φρέσκια αρχή και μπόλικα σηκωμένα μανίκια.
Τις μόδας τα σηκωμένα μανίκια. Μετά τον Ομπάμα έγινε το τρέντ της (κεντρο-) αριστεράς του κόσμου όλου.
Αλλαγή σελίδας λοιπόν.
Έτσι θέλουν να παρουσιάσουν τα αποτελέσματα οι άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ, μέσα σε αυτούς και τα μίντια.
Ακόμα δεν ορκίστηκε καλά καλά η κυβέρνηση, τα μίντια κάνουν τεμενάδες στο όνομα του κ. Παπανδρέου και στις κινήσεις του.
Ειδικά στην ΕΡΤ.
Είναι απίστευτο το πως άλλαξαν τον τρόπο που μεταδίδουν τις ειδήσεις όταν είναι να πιάσουν στο όνομα τους λέξεις όπως Παπανδρέου, κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ.
Πριν βγει ακόμα το ΠΑΣΟΚ, φορέσανε τις καινούργιες σαλιάρες τους και αρχίσανε αυτό που μόνο οι δημοσιογράφοι δημοσίων καναλιών ξέρουν να κάνουν τόσο καλά.

Η αλήθεια να λέγεται, ο κ. Πρωθυπουργός ξεκίνησε πολύ δυναμικά και το υπουργικό συμβούλιο της Τετάρτης είχε κάποιες εκπλήξεις.
Για πρώτη φορά ανοιχτό για τις κάμερες και ο πρωθυπουργός δεν έκανε σαρδάμ!
Πέραν πλάκας όμως ελπίζω ο συνήγορος του πολίτη που μίλησε να μην είναι απλά μια πινελιά για την καλή αρχή, και να συνεχίσει να υπάρχει τέτοιου είδους συμμετοχή.

Δεν ξέρω για εσάς αυτό που ευχαριστήθηκα πάνω από όλα ήταν η εντολή που έδωσε από την πρώτη κιόλας μέρα για την κατάργηση των επιτροπών.
Τέτοια πράγματα θέλω βλέπω να γίνονται.
Φτάνει πια ο κάθε βολεμένος κομματόσκυλος, να μεταφέρει έναν φάκελο σε μια επιτροπή και να παίρνει 150 ευρώ, για να μην πω για άλλους που παίρνουν εξωφρενικά ποσά μόνο για την παρουσία τους σε μια επιτροπή...
Εάν είναι έτσι δώστε μου και εμένα έναν φάκελο, όλη μέρα όπου θέλετε θα σας τον πηγαίνω. Για 150 ευρώ κάποιοι πουλάνε και την μάνα τους εδώ που φτάσαμε σήμερα.

Δείχνει λοιπόν να τηρεί το προγραμματικό του σχέδιο, ο, πλέον, Γιώργος (βγαίνει από το Γιωργάκης αρκεί να σε εκλέξει πρωθυπουργό ο κόσμος), ακόμα και από την πρώτη μέρα, χωρίς καθυστερήσεις.
Κρατάω πισινές όμως.
Ωραία μας τα έλεγε και στην αρχή ο κ. Καραμανλής, και χαιρόταν και κυρίως ήλπιζε ο λαός, όταν μίλησε για πάταξη της διαφθοράς και επανίδρυση του κράτους.
Τα ψέματα πληρώνονται όμως κ. Καραμανλή.
Τι να σας τα λέω δηλαδή, εσείς πρώτος και καλύτερος το ανακαλύψατε.

Μόνος σας επιτρέψατε την φθορά να σας φτάσει κ. Καραμανλή.

Και όταν τον έφτασε, το μόνο που δεν έκανε ο πρώην πρωθυπουργός ήταν να βγάλει διαβατήριο με το όνομα Τριανταφυλλίδης.
Αξιοποίησε το λίγο κύρος που του έμεινε μετά από μια αποτυχημένη εκλογική καμπάνια και έκανε, βέβαια, για ακόμα μια φορά στην πολιτική του καριέρα, αυτό που δεσμεύτηκε να μην κάνει προεκλογικά.
Παραιτήθηκε.
Κάπου εδώ θα μπορούσα να γίνω κακούλης και να αναφερθώ στο όνομα των Καραμανλήδων και για το παρελθόν που έχουν με τις τάσεις φυγής.
Αλλά δεν θα το κάνω γιατί η ιστορία μας διδάσκει ότι την ίδια (την ιστορία ντε!) την γράφουν οι νικητές.
Και με 10.45% διαφορά, την γράφουν πολύ καλά από ότι φαίνεται.
Από τους νικητές, λοιπόν, θαυμάσαμε και την μεταφορά των υπουργείων.
Ναι αμέ!

Το αποκορύφωμα πιστεύω ότι ήταν το Υπουργείο Εξωτερικών.
Τόσο χαρούμενη δεν ήταν η κ. Μπακογιάννη ούτε όταν πήρε η ίδια το Υπ.Εξ. το 2004!
Η κ. Μπακογιάννη είναι χαρούμενη επειδή δεν θα έχει άλλο πια τις σκοτούρες του Υπουργείου και βεβαίως επειδή είχε την ευκαιρία να συγχαρεί προσωπικά τον άνθρωπο που αποτελείωσε τον κ. Καραμανλή και ουσιαστικά της άνοιξε τον δρόμο προς την ηγεσία της ΝΔ.
Μια ΝΔ η οποία μετά τις εκλογές έχει αρχίσει να έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις!
Κάθε μέρα όλο και κάποιος άλλος βουλευτής ή στέλεχος της ΝΔ ζητάει την παραίτηση κάποιων άλλων στελεχών της ΝΔ.
Ο καιρός θα δείξει πως θα το χειριστούν οι ηττημένοι.

Των ευρωεκλογών οι διαφημίσεις

Αρχίσανε οι πολιτικές διαφημίσεις και οι πολιτικές αντιπαραθέσεις με τις ευρωεκλογές στο στόχαστρο.
Με την μεταφορική έννοια, γιατί πιο πολύ μου φαίνεται ότι ο λαός είναι στο στόχαστρο με την κυριολεκτική έννοια (και δεν αναφέρομαι στο πολιτικό κόμμα).
Αρχίσαμε λοιπόν να βλέπουμε την κλασσική ενημέρωση “ακολουθεί πολιτική διαφήμιση” η οποία απεγνωσμένα προσπαθεί να μας προϊδεάσει γι αυτό που έρχεται στην συνέχεια.
Οι περισσότεροι πιστεύω ότι αλλάζουν κανάλι, άλλοι ετοιμάζονται να σιχτιρίσουν ή να εκθειάσουν ανάλογα με το κόμμα που θα εμφανιστεί και άλλοι, ελάχιστοι πλέον, κρατάνε μια εντελώς αδιάφορη στάση του στιλ “α ει να δούμε τι θα μας πουν και αυτοί” για να το πω και ευγενικά.

Αυτή τη φορά έχουμε ευρωεκλογές.
Μια ψηφοφορία που τις προηγούμενες φορές έδειχνε πιο ασήμαντη για πρώτη φορά παίρνει λίγο πολύ διαστάσεις εθνικών εκλογών.
Οι διαφημίσεις παρουσιάζουν “πράσινα παπαγαλάκια”, τον δεύτερο για καταλληλότερο πρωθυπουργό να δίνει μια προσέγγιση “πρόσωπο-με-πρόσωπο”, μια ρεαλιστική και παράλληλα πολύ αγχωτική οπτική του εργασιακού μέλλοντος του τόπου, κάτι αγρότες να τσακίζουν φράκτες και άλλα διάφορα.

Η διαφήμιση με τα πράσινα παπαγαλάκια που πολύ άρεσε σε αρκετό κόσμο είναι ακόμα ένας άσσος από την “τράπουλα του λαϊκισμού” της κυβέρνησης.
“Πώς να κάνουμε τον κόσμο να νομίζει ότι δεν είμαστε λαϊκιστές;” - Πες σε πολιτική ομιλία σου ότι ο αντίπαλός σου είναι λαϊκιστής. Αυτό θα τους δείξει!
Στην συνέχεια παρουσιάζουν ότι κατάφεραν τα τελευταία 5 χρόνια, τα οποία ως συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με την ευρωπαϊκή πορεία τις Ελλάδας αυτά τα χρόνια.
Δυστυχώς δεν αναφέρονται καθόλου στα σκάνδαλα και στους χειρισμούς των οικονομικών και ασφαλιστικών ζητημάτων.
Κρίμα και πιστεύω ότι θα ήταν μια πολύ καλή προσθήκη σε κάθε “βιογραφικό σημείωμα” πολιτικού κόμματος.

Ο “δεύτερος καταλληλότερος” βγάζει μια εικόνα που δεν μπορώ να εκτιμήσω εάν ο μέσος Έλληνας μπορεί να αντιληφθεί.
Ακόμα να σιγουρευτώ για το τι προσπαθεί να κάνει.
Είναι όντως αυτό που λέμε “τετ-α-τετ” ή είναι κάτι άλλο;
Και κάποιος ας κλείσει όλα αυτά τα φώτα από μπροστά του.
Τον τυφλώσατε τον άνθρωπο και με το ζόρι ανοίγει τα μάτια του.
Πιο μινιμαλιστική προσέγγιση πάντως χωρίς πολλά φρου φρου και αρώματα οι διαφημίσεις αυτές καθώς επίσης εντύπωση μου έκανε ότι δεν έχουν την απόλυτη επιθετική στάση προς άλλα κόμματα.

Οι “ήμασταν στο 18 και πέσαμε στο 8” βγάλανε την πιο ποιοτική πολιτική διαφήμιση που έχω δει εδώ και καιρό.
Απλή, σύντομη, χωρίς πολλά λόγια, περνάει άμεσα το πολύ σημαντικό μήνυμά της.
Η παρουσίαση των ποσοστών και των αριθμών ανεργίας και όλα τα σχετικά που δείξανε έχει την ικανότητα να σε ταρακουνήσει.
Δεν πιστεύω όμως να έχουν τρόπο να αποτρέψουν όλα αυτά που παρουσιάζουν, και κάτι μου λέει ότι βαθιά μέσα τους το ίδιο πιστεύουν και εκείνοι.

Οι "κόκκινοι" σταθερά όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια, κουράστηκαν να προωθούν την ιδεολογία τους (ίσως κατάλαβαν ότι είναι λίγο "μπανάλ" για την περίοδο που περνάμε) και ακόμα προσπαθούν να τιμωρήσουν τον δικομματισμό ζητώντας την ψήφο μας.
Με το "τιμώρησέ τους" όμως δεν δείχνεις στον λαό την πραγματική στάση που θα έχεις στο Ευρωκοινοβούλιο.
Και αυτό, προσωπικά, το βρίσκω τραγικό για ένα κόμμα, το οποίο το μόνο που του έχει μείνει τόσα χρόνια είναι η ιδεολογία του, γύρω από την οποία περιστρέφεται και κάθε του κίνηση.

Για ακόμα μια φορά οι εκλογές στην τηλεόραση αποκτήσανε αστείο χαρακτήρα με κάθε σατυρική εκπομπή να του δίνει και να καταλαβαίνει με παραλλαγές των γνωστών αυτών διαφημίσεων.

Πάλι καλά υπήρχαν και εξαιρέσεις που κράτησαν ένα κάποιο επίπεδο.
Τώρα το πόσο ψηλά είναι αυτό το επίπεδο στην σημερινή Ελληνική πολιτική σκηνή, με κυβερνήσεις που κλείνουν την Βουλή για να συγκαλύψουν και με υπουργεία να καθυστερούν για να φυγαδεύονται στο εξωτερικό ύποπτοι σκανδάλων, είναι άλλο θέμα.

Γαλάζιοι "πατεράδες" εν δράση.

Ε μα τώρα εμείς θα γίνουμε οι κακοί;
Εμείς είμαστε οι προκατειλημμένοι που πιστεύαμε ότι το μόνο που θα έκανε η ΝΔ, με την τρανή επανίδρυση του κράτους της, θα ήταν να βολέψει όλα τα γαλάζια παιδιά;

Σε όλες τις καμπάνιες του τρανού δεξιού κόμματος της Ελλάδας ακούγαμε "επανίδρυση του κράτους", "πάταξη της διαφθοράς", "εδραίωση αξιοκρατίας" και ένα μάτσο άλλα κούφια λόγια.
Η επανίδρυση έγινε.
Γι' αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος! Πλέον μιλάμε για μια νέα Ελλάδα.
Δεν γίνεται έτσι απλά να αυξάνεται η διαφθορά και να γίνονται στημένες προσλήψεις σε δημόσιους τομείς.
Δεν γίνεται ξαφνικά να στήνονται τόσο άνετα διαγωνισμοί του δημοσίου.
Για να φτάσεις σε τέτοιο σημείο πρέπει κυριολεκτικά να επανιδρύσεις το κράτος.

Άσε που αυτοί το πήρανε κυριολεκτικά και το επανίδρυσαν με τις κινήσεις τους και τον Δεκέμβριο που μας πέρασε. Άφησαν κάποιες ομάδες να "επανιδρύσουν" ολόκληρες πόλεις ή περιοχές μεγάλων πόλεων.
Πιο παλιά "επανίδρυσαν" τα δάση μας.
Μιλάμε για διεθνές έργο.
Μην αφήσουμε και καμία περιοχή της Ελλάδας μας παραπονεμένη.
"Έχουμε παντού ψηφοφόρους".
"Ας τους αφήσουμε να καούνε όλοι μαζί".

Τώρα πλέον "επανιδρύουν" και τον οικονομικό τομέα με κινήσεις εξωφρενικές.
Τους βοηθάει και η οικονομική κρίση. Τα έχουμε κουβεντιάσει αυτά όμως και πολλοί άλλοι μαζί μας.

Γαλάζιοι "πατεράδες" την έχουν δει. Και είναι κιόλας.
Όπως όλοι οι καλοί γονείς έτσι και αυτοί, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να βολέψουν τα γαλάζια παιδιά τους.
Έτσι έχουμε σήμερα το σκάνδαλο του κυρίου Παυλίδη.
Μιλάμε για στημένους διαγωνισμούς, στημένες προσλήψεις και άλλα πολλά αναξιοκρατικά φαινόμενα κατά την διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Αιγαίου.

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι χειρότερα δεν γίνεται και από ότι φαίνεται κυβέρνηση τέλος.
Μάλλον πάμε σε εκλογές σύντομα και αυτό είναι ενθαρρυντικό.
Ο κόσμος τους πήρε χαμπάρι και θέλω να πιστεύω ότι δεν θα ανεχθεί άλλη "επανιδρυτική" πολιτική.

Η κρατική τηλεόραση σε νέα επίπεδα.

Ξάπλα ακόμα ένα βράδυ λίγο κουρασμένος.
Και βράδυ μεσάνυχτα.
Όπως πολύς κόσμος, για να κλείσουν τα μάτια, άνοιξα και εγώ την τηλεόραση.

Ζάπινγκ μέχρι να πέσεις σε κάτι "καλό".
Παράλληλα, μεγάλο ποσοστό σαβούρας περνάει από την οθόνη, σαν σκουπίδια σε εργοστάσιο ανακύκλωσης.

Κάπου εκεί καταλήγω στην κρατική τηλεόραση.
Συγκεκριμένα στην ΝΕΤ και ταυτόχρονα απογοητεύομαι...

Magiremata.
Εκπομπή κρατικής τηλεόρασης.
Έχουν βάλει τις αδερφές Μαγκίρα να κάνουν το "φαντασμαγορικό" και "ποιοτικό" πρόγραμμά τους στην κρατική τηλεόραση.
Πρόγραμμα επιπέδου.
Είχανε και την Καλομοίρα μαζί. Τρομερή καλεσμένη.

Και αυτό το πρόγραμμα επιπέδου, το πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος.
Κάτι μου λέει ότι ο μισθός των αδερφών Μαγκίρα είναι εξωφρενικός.
Υπέρογκα ποσά, με ποιος ξέρει πόσα μηδενικά από πίσω, φεύγουν από τις τσέπες μας για να πληρώσουν κάτι το γελοίο και γλοιώδες (και είμαι και ευγενικός).

Από την άλλη πρόσφατα έμαθα για τα "μηδενικά" των δημοσιογράφων και παρουσιαστών της κρατικής.
Το 80% των δημοσιογράφων είναι παραγκωνισμένοι στην άκρη και πληρώνονται με ψίχουλα και οι μεγάλοι παρουσιαστές βγάζουν ένα διαμέρισμα κάθε 2 με 3 μέρες εκπομπών.
Ναι.
Ένα διαμέρισμα.

Και όλα αυτά σε περίοδο κρίσης, που τρέχει το επιτελείο να μειώσει τις δαπάνες.
Εμάς μας λέτε;
Ξεφτίλα στο μεγαλείο της όταν μπορούν παρουσιαστές και μεγαλοδημοσιογράφοι να υπογράφουν συμβόλαια με τέτοιους όρους και τέτοια ποσά.

Και άντε να ήταν στην ιδιωτική τηλεόραση δεν θα μου καιγόταν καρφάκι.
Αλλά όταν εμείς πληρώνουμε για τέτοιες οικτρές εκπομπές, και κάποιους δημοσιογράφους, τότε ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω.

Ας αρχίσουν λοιπόν με τις περικοπές των δαπανών από την κρατική τηλεόραση.
Και φτάνει το χαράτσι της ΔΕΗ για την ΕΡΤ, όταν η διοίκηση της ΕΡΤ δίνει τόσα λεφτά στα μέλη της.
Δεν θα τους πληρώνουμε εμείς τις βίλες και τις πισίνες.

Λίγο τους αφήνεις και σε αφήνουν.

Λίγο απέχεις από την επικαιρότητα και όταν γυρνάς να δεις τι έγινε όλες αυτές τις μέρες, απογοητεύεσαι.

Βλέπεις μια περίληψη καινούργιων εξωφρενικών δηλώσεων πολιτικών σε δελτία ειδήσεων και πρωινές ενημερωτικές εκπομπές και απορείς "μα καλά πόσες μέρες έχω να δω ειδήσεις".

Τι κατάντια είναι αυτή;
Το κόμμα που πρώτο πρώτο εδραίωσε την κουκούλα μετά από τα μαθήματα του ΠΑΣΟΚ τώρα την "ποινικοποιεί".
Αποκλειστική χρήση της κουκούλας στην πολιτική, εδώ και τόσα χρόνια από την ΝΔ, και τώρα δεν τους αρέσει αυτό που προσφέρει;
Λίγο σεβασμό στα μέσα που χρησιμοποιείτε κύριοι.

Όταν την κουκούλα την φοράνε άντρες της ασφάλειας για να σπάσουν στο ξύλο φοιτητές και νέους είναι καλή;
Όταν αυτοί οι ίδιοι της ασφάλειας με τις κουκούλες μπαίνουν μέσα στις πορείες και στα πανεπιστήμια και σπάνε και ρημάζουν για να πέσει το φταίξιμο στους φοιτητές τότε είναι καλή;
Όταν αυτοί οι ίδιοι πάλι της ασφάλειας μαζί με άλλους 10 συναδέλφους (ή μήπως και χρυσαυγήτες;) κάνουν μια επιδρομή στο Κολωνάκι για να τα ρίξουν όλα στους αντιεξουσιαστές και τότε είναι καλή;

Όταν χρησιμοποιείτε την "κουκούλα" για να κουκουλώσετε την υπόθεση SIEMENS ή την υπόθεση Ζαχόπουλος ή την υπόθεση Vodafone ή την υπόθεση Βατοπαίδι καλά είναι;

Μόλις όμως την φορέσουν διαδηλωτές, τότε γίνεται ένα επικίνδυνο φονικό όπλο.

Τι ξεφτίλα και αυτή;
Δεν αξίζει καν να μπεις στον κόπο να αναρωτηθείς εάν μπορούμε να πάμε και πιο κάτω γιατί σε μερικές μέρες όλο και κάτι ακόμα πιο εξωφρενικό θα βιώσεις.

Έξτρα ποινή λοιπόν για την κουκούλα.
Και οτιδήποτε αποκρύπτει χαρακτηριστικά.
Όπως είπε ένας φίλος "Μην φοράτε κράνος όταν οδηγείτε μηχανάκι. Αν περάσετε με κόκκινο και καλυμμένο πρόσωπο, πληρώνετε τα διπλά".

Η κυβέρνηση έφτασε σε σημείο να υλοποιεί προτάσεις του ΛΑ.Ο.Σ.
Άντε να ξεχωρίσεις ποιος είναι πλέον το πιο επικίνδυνο άκρο.
Τελικά και οι δύο είναι εξίσου επικίνδυνοι.

Και μετά βγαίνει ο κ. Παναγιωτόπουλος και λέει ότι το ποτήρι ξεχείλισε.
Τώρα;
Αφού δολοφονήθηκε ο 15χρονος Γρηγορόπουλος;
Αφού κάηκε η Αθήνα;
Αφού πυροβολήθηκαν αστυνομικοί;
Αφού έγιναν τόσες τρομοκρατικές επιθέσεις;
Τώρα;
Επειδή κάποιοι σπάσανε το Κολωνάκι, που στην τελική μάλλον ήταν σικέ κατάσταση;

Εάν κάποιοι πιστεύουν ότι τώρα ξεχείλισε το ποτήρι τότε έχω να πω μια και μοναδική λέξη.
Αίσχος.

Μας χτύπησε η απελπισία.

Κάποτε οι νέοι ανησυχούσαν, λίγο πολύ, να βρουν δουλειά.
Να αποκατασταθούν αφού ξεμπερδέψουν με τις όποιες σπουδές τους.

Πλέον οι ανησυχίες μας έχουν πολλαπλασιαστεί.
Και λέω μας, γιατί ανήκω και εγώ στους νέους 20-25 (άντε και 30 εάν μένουν ακόμα με τους γονείς τους) που μας έπιασε η απελπισία.
Και αυτή η ριμάδα η οικονομική κρίση δεν σε αφήνει να δεις με σιγουριά στο μέλλον.

Ανησυχίες και άγχος.
Ξεπερνιούνται, βέβαια, έστω και βραχυπρόθεσμα, με έναν καλό φραπέ και μερικές παρτίδες τάβλι, αλλά μετά επιστρέφουν.

Διαβάζαμε, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, στο λύκειο για να μπούμε σε μια μυθοποιημένη σχολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που τόσο πολύ μας έκαναν (διάφοροι φορείς, για να μην πω μόνο τους γονείς) να θέλουμε.

Μπήκαμε σε ένα Α.Ε.Ι. ή ένα Τ.Ε.Ι. και ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα μπάχαλο. Ανοργανωσιά και χάος. Μετά έρχονται και τα πρώτα βαρετά μαθήματα. Μετά έρχονται και άλλα ακόμα πιο βαρετά μαθήματα. Σιγά σιγά, έρχονται οι πρώτες αμφιβολίες για την επιλογή που κάναμε.
Όρεξη για διάβασμα καμία και οι πρώτες ανησυχίες για το πότε θα πάρουμε το πτυχίο, που άλλοι θέλουν περισσότερο από εμάς να πάρουμε, κάνουν την εμφάνισή τους.

Παράλληλα αρχίζει και άλλου παπά ευαγγέλιο.
Θα βρω δουλειά;
Θα βρω δουλειά στον τομέα μου;
Θα βρω δουλειά που μπορεί να με συντηρήσει;
Και το άγχος σε κατακλύζει και πιάνεις τεφτέρι και κομπιουτεράκι και αρχίζεις μανιωδώς να κάνεις υπολογισμούς.
"Πώς θα τα βγάλω πέρα με 700 ευρώ έναν ολόκληρο μήνα;"

Ενοίκιο 400-450 ευρώ. "Τι ωραία που ήταν όταν ήμουν φοιτητής και είχα συγκάτοικο και ήταν όλα δια δύο."
Κοινόχρηστα και διάφοροι λογαριασμοί 100-150 ευρώ και λίγα λέω.
Κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι πρέπει να βγάλεις έναν μήνα με 100-150 ευρώ. Φαγητό και καμιά έξοδο και πάνε τα λεφτά. Εάν καπνίζεις κιόλας τότε χάθηκε το παιχνίδι. Και τις τελευταίες 5-6 μέρες του μήνα τις βγάζεις σπίτι με μακαρόνια και ταινίες που έχεις κατεβάσει από το ίντερνετ.

Μετά είναι να μην γυρίσεις μέχρι τα 28-30 στο σπίτι των γονιών σου; Ούτε ενοίκιο, ούτε πολλοί λογαριασμοί και κάθε μέρα σπιτικό φαγητό της μαμάκας.

Μάλλον κακομαθαίνουμε όσο είμαστε φοιτητές και μετά μας έρχονται πολλά ζόρια μαζεμένα.
Η απελπισία και η απαισιοδοξία όμως παραμένουν εκεί...

ΝΕ.Ο.Σ., λίστες ονομάτων και blogs.

Είναι απίστευτο και αδιανόητο αυτό που κάνανε στο διαδικτυακό φόρουμ του ΝΕ.Ο.Σ. (νεολαία ορθόδοξου συναγερμού).

Η νεολαία του ΛΑ.Ο.Σ., λοιπόν, οι οποίοι είναι μέρος του μέλλοντος του τόπου μας, άρχισε να δημιουργεί λίστες.

Λίστες με ονόματα.
Άτομα που οι ίδιοι θεωρούν ότι είναι ανθέλληνες.
Άτομα που έχουν ταχθεί δημόσια υπέρ του διαχωρισμού εκκλησίας - κράτους.
Άτομα που είναι υπέρ της κατάργησης του μαθήματος των θρησκευτικών.
Άτομα υπέρ της κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων.

Και βέβαια τα κλασσικά περί δημοκρατίας της Μακεδονίας και σχεδίου ΑΝΑΝ και βιβλίου ιστορίας.

Αυτή είναι η μαγεία της δημοκρατίας και της ελευθερίας λόγου και έκφρασης. Κάποιοι την εκμεταλλεύονται στο έπακρο.
Κατά τα άλλα είναι ένα νόμιμο κόμμα που βρίσκεται και στην βουλή.
Οι πολιτικοί τους δεν μπαίνουν στον κόπο να αποδοκιμάσουν την κίνηση αυτή της νεολαίας τους.
Ίσως επειδή είναι και αυτοί της ίδιας άποψης.

Κάποιοι εκεί μέσα εκδήλωσαν αμέσως την χαρά τους όταν είδαν αυτές τις λίστες. Τους φάνηκαν πολύ χρήσιμες για το μέλλον όπως είπαν οι ίδιοι.

Και τι ακριβώς θα κάνουν με τα ονόματα;
Ή καλύτερα με τους ίδιους και τις απόψεις τους;

Δεν σταμάτησαν εκεί όμως.
Προχώρησαν και στον κόσμο των blogs.
Η εταιρία blogger που δίνει ελεύθερα χώρο για τα blogs, δίνει και την ικανότητα σε κάποιον να επισημάνει ένα blog για "απαράδεκτο περιεχόμενο" με βάση τα δικά του, βέβαια, κριτήρια.
Μαζικά click για να επισημανθεί ένα blog και να μην φαίνεται στα αποτελέσματα αναζητήσεων του Google.

Δημοκρατικό κόμμα κατά τα άλλα.
Πάλι καλά που η νεολαία τους δεν είναι σαν άλλες ακόμα πιο ακραίες "νεολαίες".
Που φτάσαμε...
Το ακραίο γίνεται υποφερτό μόνο και μόνο επειδή υπάρχει το ακόμα πιο ακραίο.

ΝΔ + ΠΑΣΟΚ = L.F.E.

Το κογιότ και ο ροουντράνερ, ο Τομ και ο Τζέρυ, ο Σιλβέστερ και ο Τουίτυ, ο σκύλος και η γάτα της πολιτικής σκηνής της Ελλάδας.

Ο δικομματισμός είναι ένα φαινόμενο πλέον συνηθισμένο στην πολιτική της Ελλαδίτσας μας.
Τα τελευταία χρόνια τον δικομματισμό συντηρούν η Νέα Δημοκρατία και το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.
Πράγματα γνωστά για όσους ζουν εδώ τα τελευταία 20 χρόνια.

Για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, τα δύο κόμματα αυτά τα βοήθησαν και δύο άλλες πολιτικές δυνάμεις ονόματι Συνασπισμός και Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος.
Όσο και εάν προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν και να διαλύσουν τον δικομματισμό, το μόνο που κατάφεραν είναι να τον ενισχύσουν.
Πλήρης ανεπάρκεια ρεαλιστικών θέσεων, αδυναμία εσωτερικής συνεννόησης όσον αφορά τον Συνασπισμό, αδιαλλαξία και άρνηση εκσυγχρονισμού από το ΚΚΕ, καμία προοπτική συνεργασίας, καμία όρεξη για λήψη εξουσίας.

Την περισσότερη δουλειά όμως την κάνουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Έρωτας μεγάλος κρύβεται πίσω από όλες αυτές τις διαμάχες, από την άρνηση συνεργασίας ή συναίνεσης.
Συναίνεση. Νέα λέξη στο πολιτικό λεξιλόγιο.
Έγινε της μόδας τώρα με την οικονομική κρίση.

Τέλος πάντων.
Αγαπιούνται πολύ.
Άλλωστε ο κ. Καραμανλής έχει δηλώσει δημόσια την συμπάθειά του για τον κ. Παπανδρέου.

Ο ένας βασίζεται στον άλλον για δύο πράγματα:

Από την μια μεριά ο ένας διατηρεί τον άλλον στην θέση που βρίσκεται.
Αυτό το καταφέρνει κατά κύριο λόγο, με την ανικανότητά του να ασκήσει σοβαρή αντιπολίτευση. Το είδαμε και από τις δύο πλευρές.
Και ο κ. Καραμανλής και ο κ. Παπανδρέου πέρασαν από το στάδιο της δεύτερης θέσης στις δημοσκοπήσεις καταλληλότερου πρωθυπουργού.
Βέβαια πλέον ο “κανένας” θεωρείται καταλληλότερος και από τους δύο.
Σημείο σταθμός για το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας κανένας να μην θεωρείται ικανός από τον λαό για να κυβερνήσει αυτή την χώρα.

Από την άλλη μεριά, ο ένας φέρνει τον άλλον στην κυβέρνηση.
Ο κ. Παπανδρέου έφερε, τότε, τον κ. Καραμανλή στην εξουσία.
Ήταν βέβαια και πολλές οι συγκυρίες που δεν βοηθούσαν τότε το ΠΑΣΟΚ αλλά δεν είναι του παρόντος.
Και τώρα ,όμως, τα ίδια βλέπουμε. Η ΝΔ με την ανικανότητά της να κυβερνήσει, φέρνει το ΠΑΣΟΚ ξανά στην εξουσία.
Σίγουρα είναι καλύτερος ο κ. Παπανδρέου από ακόμα μια τετραετία αποδιοργάνωσης του κράτους. Θα μου πείτε, “δεν έμεινε και τίποτα που να μην το ρημάξανε”.

Όλα αυτά στο κόλπο είναι.
Ο ένας δεν ζει χωρίς τον άλλον.
Ό,τι φτιάχνει ο ένας, έρχεται ο άλλος για να το διαλύσει και αντίστροφα.
Ασφαλιστική δικλείδα. Όσο βγαίνει ο ένας, θα βγαίνει και ο άλλος. Όσο κυβερνάει ο ένας, θα ετοιμάζεται ο άλλος.

Το κακό είναι ότι το ξέρουν και επαναπαύονται.
Και εμείς τους παρακολουθούμε δείχνοντας την δυσαρέσκιά μας με τον μοναδικό τρόπο που νομίζουμε ότι μας έμεινε, λέγοντας τι θα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές σε διάφορες δημοσκοπήσεις.
Ανεπανάληπτο.

Επίκαιρη μόρφωση περί οικονομικής κρίσης σε βίντεο.

Σήμερα αναδημοσιεύω δυο πολύ επιμορφωτικά βίντεο.
Πολύ επίκαιρα.

Δυστυχώς είναι στα αγγλικά.

Το βίντεο είναι ένα καρτούν που εξηγεί πολύ ωραία τι είναι αυτή η πολυσυζητημένη οικονομική κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Αποτελείται από 2 κομμάτια.

Απολαύστε:

Κομμάτι 1ο:



Κομμάτι 2ο:

Ο Ρομπέν των Τραπεζών.

Απάτη.
Σε ποινικό αδίκημα πρέπει να μετονομαστεί η παροχή 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες.
Είναι απαράδεκτο πως με τόσο προκλητικό τρόπο και εντελώς αδικαιολόγητα, χάρισε η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή και το οικονομικό επιτελείο, του κ. Αλογοσκούφη τότε, τα 28 δισ. ευρώ από τις τσέπες του λαού, στις τραπεζες.

Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας, κατάντησε η οικονομική πολιτική της Ελλάδας.
Χαράζουμε μια πορεία προς το μέλλον, μια ευρωπαϊκή πορεία. Ποιον πάτε να δουλέψετε;
Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και την θέλουμε.
Και εμείς την θέλουμε αλλά είμαστε ηλίθιοι που πιστέψαμε ότι μπορείτε να την φέρετε.
Και χρησιμοποιώ πληθυντικό, επειδή μετά το ΠΑΣΟΚ του 2004, οτιδήποτε άλλο φαινόταν καλύτερο.
Έτσι όπως τα κάνανε, το ίδιο σλόγκαν μπορεί, άνετα, να το αξιοποιήσει η αξιωματική αντιπολίτευση.

Πριν καλά καλά υποδεχτούμε την κρίση στην Ελλάδα παρουσίασαν το σχέδιο, λες και η όλη υπόθεση των 28 δισ. ευρώ ήταν στημένη και περίμεναν μια αφορμή για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.
Κάτι σαν τον Πατριωτικό νόμο και την τρομοκρατική επίθεση της ενδεκάτης Σεπτεμβρίου στους δίδυμους πύργους.
Με την πρώτη αφορμή, βασισμένοι στον τρόμο, στον πανικό, στην ανησυχία και στην ανασφάλεια του λαού, περνάνε έναν νόμο ή ένα σχέδιο και κανένας δεν παραπονιέται για τίποτα.

Ούτε στην Αμερική δεν δώσανε τόσα πολλά τόσο γρήγορα σε τόσο μικρή μερίδα επιχειρήσεων και είναι και το “άνδρο” του καπιταλισμού.
Στην Ευρώπη τρέχουν να σώσουν, και αυτοί, τις αυτοκινητοβιομηχανίες τους.
Εμείς εδώ στην Ελλάδα αντίστοιχα θα έπρεπε να σώσουμε τον τουρισμό ή την αγροτιά.
Αλλά όχι.
Πρωτοπόροι όπως πάντα προτιμήσαμε (ή καλύτερα προτίμησαν άλλοι, για εμάς) να δώσουμε 28 δισ.ευρώ στις τράπεζες.
Άκου εκεί.
28 δισ. ευρώ.
Άντε να συμμαζέψεις τον προϋπολογισμό σου μετά.
Και όχι για έναν χρόνο, αλλά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει για πόσα παραπάνω.
Ακόμα την Ολυμπιάδα του 2004 δεν ξεπληρώσαμε.

Ρομπέν των τραπεζών νομίζει ότι είναι η κυβέρνηση.
Παίρνει από τους φτωχούς και δίνει στις τράπεζες.

Κατά τα άλλα, ντεμέκ δανεισμός υπό όρους.
Είδαμε και τους όρους. Ή μήπως δεν τους είδαμε;
Σωστά, δεν τους είδαμε!
Δύο περιπτώσεις υπάρχουν.
Ή οι όροι είναι τόσο ευνοϊκοί, που δεν τους ανακοινώνουν για να μην τους πάρουμε με τις πέτρες καλή ώρα σαν τον Δεκέμβριο, ή πολύ απλά δεν υπάρχουν όροι.
Θα φανώ αισιόδοξος εάν “ποντάρω” στην πρώτη περίπτωση;
Μάλλον πιο πολύ ρομαντικός παρά αισιόδοξος.
Και εάν, τέλος πάντων, δεν συμμορφωθούν οι τράπεζες (με τους πιθανότατα ανύπαρκτους όρους);
Θα πάρετε πίσω τα λεφτά;
Με τι δύναμη;
Τους δικούς σας βουλευτές δεν μπορείτε να ελέγξετε και θα τα βάλετε με τις τράπεζες που σας τρέφουν;
Απίθανο μου ακούγεται.

Φούσκα αποδεικνύεται η κίνηση της κυβέρνησης.
Μέρα με την μέρα οι επιχειρηματίες ανακαλύπτουν ότι τους αρνούνται δάνεια και ότι η ρευστότητα δεν μεταφέρεται στην πραγματική αγορά.
Μέρα με την μέρα όλο και περισσότερα στοιχεία βγαίνουν στην δημοσιότητα που αποδεικνύουν την ανάγκη λήψης άλλων μέτρων για την διασφάλιση της κίνησης χρήματος στην αγορά.
Μέρα με την μέρα στατιστικές δείχνουν κατά πόσο μειώνεται το ποσοστό δανειοδότησης των τραπεζών και πόσο πιο “αυστηρά” είναι τα μέτρα που επιβάλλουν στους δανειολήπτες.
Ίσως στην αγορά μεταξύ τραπεζών να υπάρχει ρευστότητα, αλλά ποιόν δουλεύουμε;

Προσωπικά καρφάκι δεν μου καίγεται για την διασφάλιση του κέρδος των τραπεζών. Άνθρωποι, δυστυχώς, βασίζονται στον δανεισμό των τραπεζών για να στήσουν, να ανανεώσουν και να συντηρήσουν τις επιχειρήσεις τους, να στήσουν το σπιτικό τους και άλλα πολλά και εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στο πακέτο που έδωσε η κυβέρνηση στις τράπεζες. Αποτυχία στο μεγαλείο της, όμως, και όταν καταλάβουμε το μέγεθος της σπατάλης, θα είναι αργά.

Λάβετε επιτέλους ευθύνες κύριοι της κυβέρνησης και διορθώστε την κατάσταση, όσο προλαβαίνετε, χωρίς αμφιλεγόμενες κινήσεις με επίκεντρο την διαβίωση του κεφαλαίου αλλά την διασφάλιση του επιπέδου ζωής όλου του λαού.

Ο Παλαιοκώστας και οι παραιτήσεις.

Φαντασμαγορική για δεύτερη φορά μέσα στα τελευταία χρόνια, ήταν η απόδραση του κρατουμένου Παλαιοκώστα.
Κατάφερε και πάλι να βγει από τα κάγκελα του Κορυδαλλού χρησιμοποιώντας ελικόπτερο.
Μάλιστα, ο κρατούμενος αυτός, βρισκόταν στην απομόνωση για να αποφευχθεί και δεύτερη απόδραση.

Ούτε στην πασίγνωστη σειρά Prison Break δεν βλέπουμε τέτοια σκηνικά.
Ίσως να φταίει και το ότι στην σειρά τα μέτρα ασφαλείας των φυλακών ήταν πιο πολλά και πιο αποδοτικά από ότι στον Κορυδαλλό.
Κάπως έτσι καταντήσαμε.
Στην πραγματικότητα της Ελλάδας, είναι πιο εύκολο να αποδράσεις από μια φυλακή από ότι σε μια αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά.

Ακόμα μια πρωτιά στην Ελλάδα.
Και την λέω πρωτιά και όχι "δευτεριά" γιατί παρά το γεγονός ότι πριν τρία χρόνια ο Παλαιοκώστας απέδρασε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ως Νεοέλληνες είμαστε πιστοί στα ήθη και στις παραδόσεις και δεν διορθώσαμε τίποτε για να αποτρέψουμε κάποια πιθανή επανάληψη του γεγονότος αυτού.
Πρωτιά λοιπόν για την ξεφτίλα μας.
Δεν λέμε να μάθουμε από τα λάθη μας. Και ούτε και τώρα θα κάνουμε τίποτε.
"Παραιτήσανε" μερικούς για το θεαθήναι και η γη άρχισε να γυρίζει πάλι.
Με 2-3 παραιτήσεις, όμως, δεν λύνουμε προβλήματα.
Αντίθετα, τα καλύπτουμε για λίγο καιρό μέχρι να έρθει ο επόμενος στην δύσκολη θέση να κάνει αυτά που ποτέ δεν μπήκαμε στον κόπο να κάνουμε εμείς, με αποτέλεσμα ως τότε τα πρόβλημα να διογκώνονται.

Πέσανε όλοι με τα μούτρα να φάνε την αστυνομία, την διοίκηση της φυλακής, τους φύλακες, τους αρμόδιους υπουργούς, τον πρωθυπουργό και την ΝΔ γενικότερα.
Πολλοί bloggers αγανάκτησαν.
Άρχισαν όλοι να ζητούν παραιτήσεις.
Το ίδιο θα ήθελε και ο λαός φαντάζομαι.
Τόσα γίνονται και κανένας να μην παραιτηθεί;
Κρίμα είναι.
Εάν θεωρούμε ότι με μια απόδραση ξεχειλίζει το ποτήρι, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Τα τελευταία δυο χρόνια είδαμε, 2-3 σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονταν πολιτικά κόμματα, πυρκαγιές σε όλη την χώρα και πουθενά κρατικό μηχανισμό, πόλεις να καίγονται, μαζικές πορείες, δολοφονία παιδιού από αστυνομικό, και πόσα άλλα "καλούδια" αλλά κανένας σχεδόν δεν ταρακουνήθηκε από την θεσούλα του.

Όπως είπε και ο κ. Αντώναρος στις δηλώσεις του, ο υπουργός δικαιοσύνης ζήτησε από δυο διοικητικά πρόσωπα των φυλακών του Κορυδαλλού να υποβάλλουν την παραίτησή τους.
Παραβλέπω το γεγονός ότι πλέον ανακοινώνουμε ότι ζητάμε από κάποιον να υποβάλλει την παραίτησή του και αναρωτιέμαι απλά τι έχει να προσφέρει η παραίτηση κάποιου διοικητικού όταν από πάνω του υπάρχουν τόσοι και τόσοι που παραμένουν ανέπαφοι στις δερμάτινες καρέκλες τους.
Σίγουρα προσφέρει αρκετή στάχτη στα μάτια του κοσμάκι.
Μόνο αυτό μάλλον.
Με 2-3 παραιτήσεις δεν λύνουμε προβλήματα κύριε Δένδια και κ. Καραμανλή.

Εάν έχετε ισχυρή κυβέρνηση, αποδείξτε το στον λαό.
Κάντε την "χάρη" στην αντιπολίτευση και κάντε πρόωρες εκλογές και κερδίστε, εάν μπορείτε.

Eurovision και ζήτω η οικονομική κρίση.

Τι μανία έχει καταντήσει και αυτό;
Κάθε χρόνο, τέτοιο καιρό, τρέχουν οι Έλληνες να ψηφίσουν. Φρενίτιδα στα κανάλια και στα δελτία ειδήσεων για το τραγούδι που θα μας εκπροσωπήσει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Eurovision.

Σοβαρή υπόθεση!
Παλιότερα, υπουργοί και πατριάρχες έδιναν την ευλογία τους στον τραγουδιστή/τρια.

Σάλος γινόταν για το ρούχο που θα επέλεγε να φορέσει ο τραγουδιστής στην "γιορτή του τραγουδιού". Εννοείτε ότι τα ρούχα είναι κάποιου διάσημου σχεδιαστή, το οποίο κοστίζει μισθούς μισού έτους ενός υπαλλήλου της γενειάς των 700 ευρώ. Και λίγα είπα νομίζω. Πολύ λίγα.
Ειδικά για το φόρεμα που υποστήριζε τα πλούσια στήθη της Μαντώ (τα οποία δεν αποδείχτηκαν τόσο αποδοτικά και δελεαστικά όσο περίμενε ο Ελληνικός πληθυσμός) η τιμή ήταν εξωφρενική. Η τσέπη του λαού τα φορτώθηκε όλα αυτά βέβαια. Και τα φορτώνεται ακόμα.

Τα τραγούδια, βέβαια, είναι όλα από γνωστούς, εγκεκριμένους και πετυχημένους συνθέτες.
Μεγάλα ονόματα τα οποία υποτίθεται ότι εγγυούνται την επιτυχία της χώρας μας.

Μεγάλα ονόματα είναι και οι χορογράφοι (τουλάχιστον για τον δικό τους χώρο γιατί εγώ ιδέα δεν είχα και πρώτη φορά τους άκουγα).
Και σαφέστατα η χορογραφία μετράει πάρα πολύ. Ίσως και περισσότερο από το ίδιο το τραγούδι.
Όλοι ψήφισαν την χώρα που είχε βάλει μια "τραγουδίστρια" να βγάλει, ένα ένα, σχεδόν όλα τα ρούχα της στην σκηνή πάνω.
Και γιατί να μην την ψηφίζουν άλλωστε;

Ο "θεσμός" της Eurovision έχει μετατραπεί από διαγωνισμό τραγουδιού, σε διαγωνισμό χορού και φαντασμαγορικού σόου εκ μέρους των τραγουδιστών.
Κάθε χρόνο όλο και περισσότερα φωτάκια, video-walls και περισσότερες κάμερες για να καλύψουν από την κάθε γωνία, το γεγονός της χρονιάς.
Θα το χαρακτηρίσω απλά ως σπατάλη ενέργειας.

Οι προβολές από πίσω σε 3-4 χρόνια θα είναι τόσο φανταχτερές και γρήγορες που θα προκαλούν επιληψία.
Ήδη, η φετινή συμμετοχή της Ελλάδας προκαλεί τέτοιο πρόβλημα. 1 λεπτό έπεσα πάνω στην εκπομπή επιλογής τραγουδιού και τα μάτια μου κόντεψαν να γυρίσουν ανάποδα.

Από όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, μόνο εμείς οι Έλληνες δίνουμε τόση βαρύτητα στην Eurovision.
Ψάχνουμε να βρούμε την ιδανική συμμετοχή, σχολιάζουμε όλα τα υπόλοιπα τραγούδια και κάθε χρόνο προβλέπουμε την νίκη μας ή τουλάχιστον μια θέση στην πρώτη 3άδα.

Στην Γερμανία, ψηφίζουν κάθε χρόνο το πιο χαβαλετζίδικο τραγούδι. Δεν τους ενδιαφέρει και πολύ. Έχουν πιο σοβαρά θέματα με τα οποία πρέπει να ασχοληθούν.

Για να αποκτήσει αξία και πάλι η Eurovision, θα πρέπει να υπάρχει κάποιου είδους βραβείο.
Η χώρα που θα νικήσει θα βγει από την επιτήρηση ή θα μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού της ή κάτι σχετικό με την οικονομική κρίση.
Κρίμα είναι, τόσοι Έλληνες, να ξοδεύουν ευρώπουλα, από αυτά που δεν τους περισσεύουν, σε SMS, για να ψηφίσουν το καλύτερο τραγούδι για να μας εκπροσωπήσει, και να μην βλέπουν αντίκρισμα στα ευρώ που ξοδεύουν.
Φανταστείτε το σαν κάποιου είδους επένδυση με μεγάλη επικινδυνότητα.

Eurovision και έξοδος από την οικονομική κρίση, πρέπει να πάνε πακέτο.
Δεν ξυπνάμε σιγά σιγά;
Χάσαμε την επαφή με την πραγματικότητα.

Το νέο χόμπι - μόδα των Ελλήνων Δημάρχων.

Νέα μόδα έχει καταντήσει ο συνεχής "πόλεμος" δημάρχων και πρασίνου (πάρκων και λοιπών παρόμοιων περιοχών).

Στα αστικά κέντρα (ιδίως στα μεγάλα) τα οποία έχουν κατακλυστεί από τσιμέντο και πίσσα, οι μικρές και ελάχιστες πράσινες εκτάσεις που απέμειναν, αποτελούν κάποιου είδους αστικές οάσεις.
Οάσεις για παιδιά, ζώα και νέους που κουράστηκαν το μπετόν και την όψη των πολυκατοικιών.

Αντί, λοιπόν, να τις προστατέψουν, να τις συντηρήσουν, να τις ανανεώσουν και να τις αναβαθμίσουν, έχουν αρχίσει έναν άτυπο, άδικο και βάρβαρο πόλεμο εναντίον τους.
Ο στόχος του είναι, αποκλειστικά και μόνο, "άμαχος πληθυσμός".

Δύο τρανά παραδείγματα που είναι και πρόσφατα μου έρχονται στο μυαλό.

1. Νικήτας Κακλαμάνης - Δήμαρχος Αθηνών.

Υποκρισία σε νέα επίπεδα από τον Δήμαρχο Αθηνών. Βυθισμένος στην θλίψη και στην οργή τον Δεκέμβριο όταν του κάψανε (εκτός από το κέντρο της πόλης, για το οποίο δεν έδειξε να "πονάει" και πολύ) το πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο του.
Αυτό το έμβλημα χαράς και ευφράδειας που φέρνει κάθε χρόνο μαζί του το πνεύμα των χριστουγέννων (παρέα με τον φρενιτιώδη υπερκαταναλωτισμό).

Κάηκε, λοιπόν, το πλαστικό δέντρο.

Πολύ σύντομα, φρόντισε ο δήμαρχος να το αντικαταστήσει. Αυτή τη φορά ήταν προετοιμασμένος. Έβαλε διμοιρία των ΜΑΤ να το προστατεύουν από τους βέβηλους φοιτητές.
Δεν πέρασε ένας μήνας από την προσπάθεια προστασίας του νέου πλαστικού χριστουγεννιάτικου δέντρου και μάλλον κάτι άλλαξε βαθιά μέσα του.
Σιχάθηκε τα δέντρα; Το πράσινο;
Κήρυξε πόλεμο με το πράσινο ξεκινώντας με το πάρκο που βρισκόταν στις οδούς Πατησίων με Κύπρου. Δεν άφησε κανένα δέντρο στο πάρκο αυτό. Πάλι έβαλε διμοιρίες των ΜΑΤ αυτή την φορά να προστατεύουν τις μπουλντόζες από τους εξαγριωμένους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι έβλεπαν το πράσινο που στόλιζε την γειτονιά τους να "δολοφονείται" από τον δήμαρχό τους.
Από δήμαρχο - χριστουγεννιάτικο πνεύμα, μετατράπηκε σε δήμαρχο - σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι.

Άξιος.

2. Θωμάς Μαργαρίτης - Δήμαρχος Δράμας.

Δήμαρχος Δράμας εδώ και δυο τετραετίες χωρίς σοβαρό ανταγωνισμό. Κατά την διάρκεια της δημαρχίας του (εκτός από το στένεμα των δρόμων και την δημιουργία προβλήματος με το παρκάρισμα) δημιουργήθηκε, με τις ευλογίες του, η γνωστή, πλέον, Ονειρούπολη.
Στην αρχή, μερικά ξύλινα σπιτάκια και ένα τρενάκι, έκαναν την εμφάνισή τους στην κεντρική πλατεία της πόλης, κάθε χριστουγεννιάτικη εορταστική περίοδο.
Τον επόμενο χρόνο, εξαπλώθηκαν λίγο τα σπιτάκια αυτά. Τον τρίτο χρόνο άρχισε ο "πόλεμος". Τα πρώτα μπετά έπεσαν μέσα στον δημοτικό κήπο. Αμέσως ήρθε και η ανεπίσημη μετονομασία της Ονειρούπολης σε Πονειρούπολη. Τα σπιτάκια μπήκαν στον κήπο. Το "χτίσιμο" αυτό, εννοείται ότι, ήταν παράνομο. Η εορταστική περίοδος τελείωσε αλλά οι "καλύβες του Θωμά" παρέμειναν μέσα στον κήπο. Φέτος (έναν χρόνο μετά), μέρος των δραμινών, κίνησαν γη και ουρανό και κατάφεραν να τα ξηλώσουν.

Ο δήμαρχος δεν έκατσε με τα χέρια σταυρωμένα. Χωρίς να περιμένει πολύ, έκοψε ένα από τα υπεραιωνόβια πλατάνια του δημοτικού κήπου, το οποίο χαρακτηρίστηκε άρρωστο και επικίνδυνο. Ούτε τον ένοιαζε ότι, κατά την διάρκεια της Ονειρούπολης, το δέντρο ήταν εκεί και από κάτω περνούσαν 500 άνθρωποι και παιδιά κάθε απόγευμα. Και τώρα που δεν κυκλοφορούσε κόσμος από κάτω, έδωσε εντολή να το κόψουν χωρίς να μπει στον κόπο να συμβουλευτεί ειδικούς, οι οποίοι είχαν τα μέσα και την διάθεση να σώσουν το δέντρο.

Εκτός αυτού άρχισε να ρίχνει τσιμέντα και σε άλλο ένα πάρκο της πόλης. Απαράδεκτο.

Μην ανησυχείς φίλε Δραμινέ.

Ο Θωμάς έρχεται να ρίξει τσιμέντο και σε άλλα πάρκα.
Σύντομα και κοντά σου.

Συμπέρασμα:

Αφήνουμε κάποιους βάρβαρους και ανίδεους να θυσιάζουν το λιγοστό πράσινο, που έχει απομείνει στις πόλεις μας, στον βωμό της ψευδο-ανάπτυξης και του τσιμέντου.

Φτάνει πια.

(Όποιος έχει πληροφορίες και για άλλες περιοχές της Ελλάδας και την μάχη άλλων δημάρχων ή/και άλλων φορέων με το πράσινο, ας ενημερώσει, αφήνοντας ένα περιληπτικό σχόλιο.)