Πάει και η απόσυρση...

Δυστυχώς, από ότι φαίνεται το μέτρο της απόσυρσης παλαιών αυτοκινήτων ήταν πολύ καλό για να κρατήσει...

Η προηγούμενη κυβέρνηση, παρά τα σκληρά μέτρα και το πάγωμα μισθών που προωθούσε, πού θα έβρισκε τους πόρους για να υποστηρίξει το μέτρο αυτό;
Ήρθε η οικονομική κρίση στην χώρα μας και ποια είναι τα πρώτα μέτρα;
Αύξηση φόρων, πάγωμα μισθών, πάγωμα συντάξεων και άλλα μέτρα.
Προσπαθούσε δηλαδή με όλα τα μέσα να σώσει το δημοσιονομικό έλλειμμα και χέστηκε κιόλας για την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή καθώς και την υγεία της ίδιας της αγοράς.

Έκανε ένα καλό όμως.
Το μέτρο για την απόσυρση ήταν πολύ καλό και λίγο ελπιδοφόρο (κυρίως για το περιβάλλον που είναι από τις πρώτες μου ανησυχίες έτσι όπως κάναμε τον πλανήτη).
Θα έδινες λοιπόν το παλιό σου αμάξι και θα έπαιρνες μέχρι 1000 ευρώ (διορθώστε με εάν κάνω λάθος).
Μετά μπορούσες να πάρεις άλλο αμάξι -καινούργιο ή μεταχειρισμένο μέχρι 5ετίας- και θα έπαιρνες άλλα 1500 ευρώ (επαναλαμβάνω, διορθώστε τους αριθμούς μου γιατί δεν είμαι και πολύ σίγουρος).
Ωραία όλα αυτά ειδικά σε περίοδο οικονομικής κρίσης.

Είμαι όμως αρκετά καχύποπτος άνθρωπος.
Δεν ξέρω εάν είναι καλό ή κακό, στην προκειμένη όμως με βοήθησε να δω το όλο θέμα της απόσυρσης από άλλη πλευρά.

Η πρώην κυβέρνηση στόχευε με το μέτρο της απόσυρσης, να σταματήσει την επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τους ρύπους των παλιών αυτοκινήτων.
Τα καινούργια, σαφέστατα είναι πιο environmentally friendly που λένε και οι ξένοι.
Ειδικά τα υβριδικά αμάξια έχουν ελάχιστους ρύπους και θα ήταν πολύ καλό σιγά σιγά να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε όλοι την αγορά ενός υβριδικού έστω και μακρυά στο μέλλον.

Ως γνωστόν, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν αυτοκινητοβιομηχανίες.
Πληθώρα αυτοκινητοβιομηχανιών υπάρχουν στην Ευρώπη και οι υπόλοιπες είναι στην Ιαπωνία και στην Αμερική (υπάρχουν και αλλού αλλά δεν εισάγονται στην Ελλάδα από όσα γνωρίζω).

Με την οικονομική κρίση του 2008 οι περισσότερες, εάν όχι όλες, αυτοκινητοβιομηχανίες βίωσαν την κρίση πολύ άσχημα.
Εξαγορές και ενώσεις εταιριών, μαζικές απολύσεις προσωπικού, δραματική πτώση πωλήσεων και παραγωγής.
Έρχεται λοιπόν ο κ. Καραμανλής και αντί να ψάξει για τρόπους να σώσει π.χ. τον πιο κερδοφόρο τομέα της Ελλάδας, τον τουρισμό, και να βοηθήσει πόσους εργαζόμενους και εργοδότες που περιμένουν μια σεζόν για να βγάλουν όλο τον χρόνο, κάθεται και κοιτάει πως θα σώσει η Ελλαδίτσα τις αυτοκινητοβιομηχανίες της Ευρώπης.

Γίνομαι υπερβολικός;
Θα ήθελα να πιστεύω πως όχι μιας και σε μια τόσο δύσκολη οικονομική περίοδο το μόνο που θέλει ο κόσμος είναι καινούργιο αμάξι... θα μας τρελάνουν.

Και πάμε στο δεύτερο, και τελευταίο, σημείο της παρατήρησης μου.
Σε καιρούς οικονομικής κρίσης, ποιος άνθρωπος έχει λεφτά για να πάρει καινούργιο αμάξι;
Όταν τα νοικοκυριά είναι καταχρεωμένα και έχουν, ούτε αυτοί ξέρουν, πόσα δάνεια να αποπληρώσουν, ποιο νοικοκυριό θα πάει να αγοράσει καινούργιο αμάξι;
Δύο λύσεις υπάρχουν.
1η λύση: το νοικοκυριό επιβαρύνεται με ακόμα ένα δάνειο για να αγοράσει το καινούργιο αμάξι.
2η λύση: το μέτρο αφορά αποκλειστικά και μόνο, αυτούς που το εισόδημά τους είναι ακόμα μεγάλο (πολύ μεγάλο όμως) και βρίσκουν ευκαιρία να αγοράσουν αμάξι μιας και η κυβέρνηση τους βοηθάει ακόμα περισσότερο.

Άρα και αυτό το μέτρο δεν βοηθάει ουσιαστικά ούτε τις κατώτερα οικονομικά στρώματα να πάρουν καινούργια αμάξια, ούτε το περιβάλλον.
Είναι (ή καλύτερα ήταν) ένα μέτρο βοήθειας των ισχυρότερων για να τους δώσουν και καινούργια αμάξια πριν φύγουν από την εξουσία.

Επιστροφή στο παρόν και την κατάργηση του μέτρου.
Όπως έγραψα πιο πάνω το μέτρο δεν έχει κάτι το ουσιαστικό να προσφέρει στο περιβάλλον. Και βέβαια το κόστος της όλης υπόθεσης είναι πάρα πολύ μεγάλο και επιβαρύνει αποκλειστικά το δημόσιο.

Καλά κάνανε και το κατάργησαν;
Προσωπικά θα σας έλεγα όχι μιας και θα ήταν ευκαιρία για μένα, να ξεφορτωθώ το Ford Fiesta του 1993, με τα 33 μουλάρια που του έμειναν (κάποτε ήταν 69 άλογα αλλά άλλα πέθαναν και άλλα βρήκαν γυναίκα και έφυγαν).

Από ότι φαίνεται όμως ήρθε η ώρα το κράτος να σταματήσει να ενισχύει τους ισχυρούς (με "επιδότηση" αγοράς καινούργιου αμαξιού), να σταματήσει να σπρώχνει τα νοικοκυριά στην χρεωκοπία και τέλος να ενισχύσει τις Ελληνικές βιομηχανίες και την Ελληνική αγορά και όχι την Ευρωπαϊκή ή την Αμερικανική ή την Ιαπωνική...

Βγάλτε μόνοι τα συμπεράσματά σας.

Το μήνυμα του μηνύματος

Οι ευρωεκλογές ολοκληρώθηκαν.
Το ΠΑΣΟΚ όπως ήταν αναμενόμενο, νίκησε την ΝΔ αλλά από ότι φαίνεται ο πραγματικός νικητής ήταν η αποχή.
Ή μήπως να πούμε ότι νίκησε η παραλία;

Όταν πήγα να ψηφίσω με τον αδερφό μου, μια συμπαθητική ηλικιωμένη κυρία ενθουσιάστηκε. “Μπράβο, να και δυο νέα παιδιά που ήρθαν να ψηφίσουν και δεν πήγαν για μπάνιο”.
Πάλι καλά που είχαμε ξυπνήσει νωρίς και προλαβαίναμε να ρίξουμε την ψήφο μας, πριν φύγουμε για την πιο κοντινή παραλία.
Και ο καιρός, βοηθός σε αυτές τις Ευρωεκλογές.
Όπως τα υπολόγισε η ΝΔ, τέλεια της έκατσε το τριήμερο και η ζέστη και οι παραλίες.
Χάρη και στον καιρό, λοιπόν, η παραλία νίκησε με ποσοστό 48%.

Κλείσανε οι κάλπες στις 7 και ενώ όλοι περιμέναμε κατά τις 8.30 άντε βαριά βαριά 9 το βράδυ να έχουν βγει τα τελικά αποτελέσματα, τελικά δεν μας κάνανε την χάρη.
11 και κάτι βγήκαν.
Και μέχρι τις 11 οι πολιτικές συζητήσεις να δίνουν και να παίρνουν με τους εκπροσώπους της ΝΔ να προσπαθούν να σώσουν αυτό που δεν σώζεται και τους εκπροσώπους των άλλων κομμάτων να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους.
Το αποκορύφωμα ήταν όταν είδα τον υπουργό οικονομίας που συμμετείχε και αυτός σε μια πολιτική κουβέντα της τελευταίας στιγμής.
Είναι αυτός ο άνθρωπος ικανός να σώσει την Ελλάδα;
Μας βγάζει από την οικονομική κρίση με τα μέτρα που παίρνει;
Εθελοτυφλούμε;
Τρεις φράσεις ξεστόμιζε όλη την ώρα “αυτό είναι λαϊκισμός”, “πήραμε το μήνυμα” και “θα συνεχίσουμε τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις χωρίς καμία αλλαγή” και η κασέτα πάλι από την αρχή.

Κατά τα άλλα το πήρανε το μήνυμα.
"Δεν θα είμαστε εδώ για πολύ καιρό ακόμα, οπότε ας συνεχίσουμε την καταστροφή ακάθεκτοι".

Πάντως, πολλοί πήρανε κάποιο μήνυμα την 7η Ιουνίου.
Οι περισσότεροι βουλευτές της ΝΔ πήρανε το μήνυμα ότι ο λαός και ιδιαίτερα οι ψηφοφόροι τους, τους τιμωρούν και δείχνουν την δυσαρέσκειά τους στα πολιτικά μέτρα της κυβέρνησης.
Μεγάλη μερίδα από αυτούς είπανε ότι πρέπει να αλλάξει η πορεία που ακολουθούσανε τόσα χρόνια (το κλέψανε, μάλλον, από τις πολιτικές διαφημίσεις του ΠΑΣΟΚ) αλλά υπήρχαν και οι αμετανόητοι όπως ο σωτήρας της Ελληνικής οικονομίας, κ. Παπαθανασίου που θα συνεχίσει αδιάλλακτος στο μονοπάτι που χάραξε, και μάλλον θα μας πάρει όλους παραμάσχαλα.

Το ΠΑΣΟΚ πήρε μήνυμα από τον υπόλοιπο λαό που επέλεξε να το ψηφίσει μετά από αρκετό καιρό, και τώρα με υπευθυνότητα (και να προσθέσω και λίγη σεμνότητα και ταπεινότητα) θα "συνεχίσει να εργάζεται πιο εντατικά για το συμφέρον του πολίτη".
Ακόμα περιμένουμε να δούμε κάποιου είδους σχέδιο από την αξιωματική αντιπολίτευση μιας και αυτό το "εντατικά" και το "συμφέρον του πολίτη" το έχουμε χορτάσει τόσα χρόνια και δεν το κάνουμε κέφι να το ακούμε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε και αυτός μήνυμα.
"Ώρα για διακοπές από το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας".

Το ΛΑΟΣ σταθερό στις “αξίες” του κατάφερε και ανέβασε το ποσοστό του παρέα με πάρα πολλά ακροδεξιά κόμματα που άρχισαν να ακμάζουν στην Ευρώπη.

Όσο για τους Οικολόγους Πράσινους, για τον ευρωβουλευτή που στείλανε, είναι ακόμα αμφιλεγόμενα τα πράγματα μιας και οι πολιτικές θέσεις του στο παρελθόν ήταν λίγο "θολές".
Ας ελπίσουμε να περιοριστεί στα τις οικολογίας και της πράσινης ανάπτυξης στο Ευρωκοινοβούλιο.

Το ΚΚΕ, παρά την “μεγάλη προβοκάτσια” (στα λόγια της κ. Λιάνας Κανέλη) που τους ετοίμαζαν, έστειλε ένα μήνυμα τιμωρίας, σε αντίθεση με τους άλλους που πήραν μήνυμα.

Πάντως, το σίγουρο είναι ότι ο λαός έλαβε το μεγαλύτερο μήνυμα από όλα.
Ένα μήνυμα διαχρονικό και ουσιώδες.
“Ζήτω ο λαϊκισμός” με τις ευγενικές χορηγίες της κυβερνήσεως μας.

Γαλάζιοι "πατεράδες" εν δράση.

Ε μα τώρα εμείς θα γίνουμε οι κακοί;
Εμείς είμαστε οι προκατειλημμένοι που πιστεύαμε ότι το μόνο που θα έκανε η ΝΔ, με την τρανή επανίδρυση του κράτους της, θα ήταν να βολέψει όλα τα γαλάζια παιδιά;

Σε όλες τις καμπάνιες του τρανού δεξιού κόμματος της Ελλάδας ακούγαμε "επανίδρυση του κράτους", "πάταξη της διαφθοράς", "εδραίωση αξιοκρατίας" και ένα μάτσο άλλα κούφια λόγια.
Η επανίδρυση έγινε.
Γι' αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος! Πλέον μιλάμε για μια νέα Ελλάδα.
Δεν γίνεται έτσι απλά να αυξάνεται η διαφθορά και να γίνονται στημένες προσλήψεις σε δημόσιους τομείς.
Δεν γίνεται ξαφνικά να στήνονται τόσο άνετα διαγωνισμοί του δημοσίου.
Για να φτάσεις σε τέτοιο σημείο πρέπει κυριολεκτικά να επανιδρύσεις το κράτος.

Άσε που αυτοί το πήρανε κυριολεκτικά και το επανίδρυσαν με τις κινήσεις τους και τον Δεκέμβριο που μας πέρασε. Άφησαν κάποιες ομάδες να "επανιδρύσουν" ολόκληρες πόλεις ή περιοχές μεγάλων πόλεων.
Πιο παλιά "επανίδρυσαν" τα δάση μας.
Μιλάμε για διεθνές έργο.
Μην αφήσουμε και καμία περιοχή της Ελλάδας μας παραπονεμένη.
"Έχουμε παντού ψηφοφόρους".
"Ας τους αφήσουμε να καούνε όλοι μαζί".

Τώρα πλέον "επανιδρύουν" και τον οικονομικό τομέα με κινήσεις εξωφρενικές.
Τους βοηθάει και η οικονομική κρίση. Τα έχουμε κουβεντιάσει αυτά όμως και πολλοί άλλοι μαζί μας.

Γαλάζιοι "πατεράδες" την έχουν δει. Και είναι κιόλας.
Όπως όλοι οι καλοί γονείς έτσι και αυτοί, προσπαθούν με νύχια και με δόντια να βολέψουν τα γαλάζια παιδιά τους.
Έτσι έχουμε σήμερα το σκάνδαλο του κυρίου Παυλίδη.
Μιλάμε για στημένους διαγωνισμούς, στημένες προσλήψεις και άλλα πολλά αναξιοκρατικά φαινόμενα κατά την διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Αιγαίου.

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι χειρότερα δεν γίνεται και από ότι φαίνεται κυβέρνηση τέλος.
Μάλλον πάμε σε εκλογές σύντομα και αυτό είναι ενθαρρυντικό.
Ο κόσμος τους πήρε χαμπάρι και θέλω να πιστεύω ότι δεν θα ανεχθεί άλλη "επανιδρυτική" πολιτική.

Το νέο χόμπι - μόδα των Ελλήνων Δημάρχων.

Νέα μόδα έχει καταντήσει ο συνεχής "πόλεμος" δημάρχων και πρασίνου (πάρκων και λοιπών παρόμοιων περιοχών).

Στα αστικά κέντρα (ιδίως στα μεγάλα) τα οποία έχουν κατακλυστεί από τσιμέντο και πίσσα, οι μικρές και ελάχιστες πράσινες εκτάσεις που απέμειναν, αποτελούν κάποιου είδους αστικές οάσεις.
Οάσεις για παιδιά, ζώα και νέους που κουράστηκαν το μπετόν και την όψη των πολυκατοικιών.

Αντί, λοιπόν, να τις προστατέψουν, να τις συντηρήσουν, να τις ανανεώσουν και να τις αναβαθμίσουν, έχουν αρχίσει έναν άτυπο, άδικο και βάρβαρο πόλεμο εναντίον τους.
Ο στόχος του είναι, αποκλειστικά και μόνο, "άμαχος πληθυσμός".

Δύο τρανά παραδείγματα που είναι και πρόσφατα μου έρχονται στο μυαλό.

1. Νικήτας Κακλαμάνης - Δήμαρχος Αθηνών.

Υποκρισία σε νέα επίπεδα από τον Δήμαρχο Αθηνών. Βυθισμένος στην θλίψη και στην οργή τον Δεκέμβριο όταν του κάψανε (εκτός από το κέντρο της πόλης, για το οποίο δεν έδειξε να "πονάει" και πολύ) το πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο του.
Αυτό το έμβλημα χαράς και ευφράδειας που φέρνει κάθε χρόνο μαζί του το πνεύμα των χριστουγέννων (παρέα με τον φρενιτιώδη υπερκαταναλωτισμό).

Κάηκε, λοιπόν, το πλαστικό δέντρο.

Πολύ σύντομα, φρόντισε ο δήμαρχος να το αντικαταστήσει. Αυτή τη φορά ήταν προετοιμασμένος. Έβαλε διμοιρία των ΜΑΤ να το προστατεύουν από τους βέβηλους φοιτητές.
Δεν πέρασε ένας μήνας από την προσπάθεια προστασίας του νέου πλαστικού χριστουγεννιάτικου δέντρου και μάλλον κάτι άλλαξε βαθιά μέσα του.
Σιχάθηκε τα δέντρα; Το πράσινο;
Κήρυξε πόλεμο με το πράσινο ξεκινώντας με το πάρκο που βρισκόταν στις οδούς Πατησίων με Κύπρου. Δεν άφησε κανένα δέντρο στο πάρκο αυτό. Πάλι έβαλε διμοιρίες των ΜΑΤ αυτή την φορά να προστατεύουν τις μπουλντόζες από τους εξαγριωμένους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι έβλεπαν το πράσινο που στόλιζε την γειτονιά τους να "δολοφονείται" από τον δήμαρχό τους.
Από δήμαρχο - χριστουγεννιάτικο πνεύμα, μετατράπηκε σε δήμαρχο - σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι.

Άξιος.

2. Θωμάς Μαργαρίτης - Δήμαρχος Δράμας.

Δήμαρχος Δράμας εδώ και δυο τετραετίες χωρίς σοβαρό ανταγωνισμό. Κατά την διάρκεια της δημαρχίας του (εκτός από το στένεμα των δρόμων και την δημιουργία προβλήματος με το παρκάρισμα) δημιουργήθηκε, με τις ευλογίες του, η γνωστή, πλέον, Ονειρούπολη.
Στην αρχή, μερικά ξύλινα σπιτάκια και ένα τρενάκι, έκαναν την εμφάνισή τους στην κεντρική πλατεία της πόλης, κάθε χριστουγεννιάτικη εορταστική περίοδο.
Τον επόμενο χρόνο, εξαπλώθηκαν λίγο τα σπιτάκια αυτά. Τον τρίτο χρόνο άρχισε ο "πόλεμος". Τα πρώτα μπετά έπεσαν μέσα στον δημοτικό κήπο. Αμέσως ήρθε και η ανεπίσημη μετονομασία της Ονειρούπολης σε Πονειρούπολη. Τα σπιτάκια μπήκαν στον κήπο. Το "χτίσιμο" αυτό, εννοείται ότι, ήταν παράνομο. Η εορταστική περίοδος τελείωσε αλλά οι "καλύβες του Θωμά" παρέμειναν μέσα στον κήπο. Φέτος (έναν χρόνο μετά), μέρος των δραμινών, κίνησαν γη και ουρανό και κατάφεραν να τα ξηλώσουν.

Ο δήμαρχος δεν έκατσε με τα χέρια σταυρωμένα. Χωρίς να περιμένει πολύ, έκοψε ένα από τα υπεραιωνόβια πλατάνια του δημοτικού κήπου, το οποίο χαρακτηρίστηκε άρρωστο και επικίνδυνο. Ούτε τον ένοιαζε ότι, κατά την διάρκεια της Ονειρούπολης, το δέντρο ήταν εκεί και από κάτω περνούσαν 500 άνθρωποι και παιδιά κάθε απόγευμα. Και τώρα που δεν κυκλοφορούσε κόσμος από κάτω, έδωσε εντολή να το κόψουν χωρίς να μπει στον κόπο να συμβουλευτεί ειδικούς, οι οποίοι είχαν τα μέσα και την διάθεση να σώσουν το δέντρο.

Εκτός αυτού άρχισε να ρίχνει τσιμέντα και σε άλλο ένα πάρκο της πόλης. Απαράδεκτο.

Μην ανησυχείς φίλε Δραμινέ.

Ο Θωμάς έρχεται να ρίξει τσιμέντο και σε άλλα πάρκα.
Σύντομα και κοντά σου.

Συμπέρασμα:

Αφήνουμε κάποιους βάρβαρους και ανίδεους να θυσιάζουν το λιγοστό πράσινο, που έχει απομείνει στις πόλεις μας, στον βωμό της ψευδο-ανάπτυξης και του τσιμέντου.

Φτάνει πια.

(Όποιος έχει πληροφορίες και για άλλες περιοχές της Ελλάδας και την μάχη άλλων δημάρχων ή/και άλλων φορέων με το πράσινο, ας ενημερώσει, αφήνοντας ένα περιληπτικό σχόλιο.)