Αναρτήσεις
Απελπιστική έχει καταντήσει η κατάσταση σε πάρα πολλά δημόσια νοσοκομεία της Ελλάδας.
Βέβαια αυτό είναι παλιά νέα.
Μια φορά είχα ανοίξει το φρύδι μου και για να μου κάνουν τα τρία ράμματα που χρειαζόμουν έπρεπε να περιμένω 30 λεπτά (ενώ ήμουν ο μόνος στην σειρά) καθώς οι 2 εφημερεύοντες ιατροί είχανε πιάσει κουβέντα με τους συγγενείς του τραυματία που ήταν μέσα.
Και άντε το δικό μου τραύμα δεν ήταν επείγον. Εάν κάποιος άλλος είχε κάποιο πιο σημαντικό τραύμα, και έπρεπε να περιμένει ακόμα περισσότερο από εμένα;
Περίμενα, λοιπόν, στην "αίθουσα αναμονής" (ένας μικρός διάδρομος ουσιαστικά) παρέα με ανθρώπους που ίσα ίσα χωρούσαν να σταθούν όρθιοι. Με το ζόρι να είχε 3-4 καρέκλες έξω από κάποια ιατρεία. Εμείς καθόμασταν σε ένα σκαλοπάτι.
Μετά από την μισάωρη αναμονή μου, λοιπόν,άνοιξε η πόρτα, βγήκε το παλικάρι με το χτυπημένο κεφάλι και όλο του το σόι και μπήκα μέσα. 2 ιατροί οι οποίοι έδειχναν την βαρεμάρα τους, μιλούσαν απότομα και ίσα που ξεπερνούσαν την λεπτή γραμμή της προσβολής. Αφού με εξυπηρέτησαν και με ράψανε, μου κάνανε και εμβόλιο για τέτανο. Τουλάχιστον ήταν προνοητικοί. Αλλά ο τρόπος που μίλησαν στον αδερφό μου (που ήταν μπροστά όταν είχα λιποθυμήσει, και τους εξηγούσε τι είχε γίνει) ήταν απαράδεκτος.
Μας στείλανε μετά σε ένα άλλο δημόσιο νοσοκομείο για να πάμε στο νευρολογικό. Τραύμα στο κεφάλι ήταν άλλωστε. Εκεί η κατάσταση ήταν διαφορετική.
Εκεί υπήρχε αίθουσα αναμονής. Γεμάτη. Και όρθιοι άρρωστοι/τραυματισμένοι να περιφέρονται από εδώ και από εκεί.
Ο χρόνος αναμονής μας εκεί ήταν μια ώρα και σαρανταπέντε λεπτά. Ναι. Μια ώρα και σαρανταπέντε λεπτά. Αφού λοιπόν αράξαμε με τον αδερφό μου πάνω σε ένα παρατημένο φορείο μετά από ώρα με είδανε. Έγιναν και κάτι σκηνικά με κάτι τραυματίες από τροχαίο που το έπαιζαν παλικάρια και κάναμε σύντομο χαβαλέ με μια νοσοκόμα που είχε κουραστεί από την συμπεριφορά του "παλικαριού" και δεν έλεγε να κάτσει ήσυχος στο κρεβάτι του.
Έκανα τις ακτινογραφίες μου, τις είδανε και μου είπανε να μείνω στο κρεβάτι για 2 μέρες.
Μια νύχτα με ζόρι. Πιο πολύ για τον αδερφό μου που ανησυχούσε.
Και τώρα πάμε να δούμε μια περίπτωση σε ιδιωτικό νοσοκομείο.
3 πράγματα:
Ευγένεια, Εξυπηρέτηση, Μηδενική αναμονή.
Είχα πάει να κάνω μια επέμβαση. Την προηγούμενη μέρα θα έκανα κάποιες εξετάσεις. Ξεκινάω με την ωτορινολαρυγγολόγο. Στα μέσα της εξέτασης ακούω το όνομά μου από έξω. Με περιμένανε στο αιματολογικό. Πάω στο αιματολογικό και με το που κάθομαι και βάζω το χέρι μου στο στήριγμα με φωνάζουν από το καρδιολογικό. Κάπου εκεί θυμάμαι την μια ώρα και τα σαρανταπέντε λεπτά αναμονής.
Απίστευτο.
Δωμάτια καθαρά, αίθουσες καθαρές, διάδρομοι ήσυχοι.
Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Είναι να μην προτιμάς τα ιδιωτικά; Και ας πρέπει να πληρώσεις.
Δεν είναι τυχαία η ατάκα που κυκλοφορεί για τα δημόσια νοσοκομεία "με μια αρρώστια μπαίνεις, με δέκα βγαίνεις".
Μπαίνει η γιαγιά σου για κάτι το απλό για ένα βράδυ και κρατιέται για να μην πάει στις τουαλέτες.
Εκεί μέσα η ηπατίτιδα βγαίνει από το καπάκι και σου συστήνεται.
"Γεια σου, είμαι η ηπατίτιδα Βήτα, θέλεις να γίνουμε φίλοι;"
Δεν είναι, όμως, όλα τα δημόσια νοσοκομεία το ίδιο. Έχω πάει και σε νοσοκομεία όπου η κατάσταση είναι, σαφώς, καλύτερη. Το ίδιο ισχύει και για τους ιατρούς. Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο καζάνι. Δεν υπάρχει όμως ιατρός που δεν θα σε σεβαστεί σε ιδιωτική κλινική.
Απορώ που πάνε τα λεφτά του κράτους.
Στην παιδεία, τα τελευταία χρόνια, δίνουν όλο και λιγότερα.
Από στρατιωτικούς εξοπλισμούς δεν παίρνουν και τίποτα καινούργιο.
Στην δημόσια υγεία προφανώς δεν δίνουν.
Τα ασφαλιστικά ταμεία αρνούνται να τα σώσουν με χρήματα του δημοσίου.
Το Εθνικό Κτηματολόγιο το πλήρωσε η τσέπη του λαού.
Πού πάνε τα λεφτά;
Και μετά βγαίνει ο υπουργός υγείας και λέει ότι η χώρα δεν έχει σχέδιο για την έξοδο από την κρίση.
Στο καπάκι βγαίνει και ο βουλευτής Μαγνησίας του ίδιου κόμματος και του λέει να ασχοληθεί καλύτερα με το σχέδιο που έχει για το υπουργείο του και μετά να ασκήσει ευρύτερη πολιτική κριτική.
Ξεμπρόστιασμα κανονικό, ουσιαστικά ισοπεδώνοντας το πολιτικό έργο ενός υπουργού. Κοινώς, οι ίδιοι οι συνάδελφοί του από το κόμμα χαρακτήρισαν το επίπεδο των πολιτικών δράσεων του υπουργού υγείας.
Είναι κρίμα το μέλλον της δημόσιας υγείας να παραμένει εδώ και τόσα χρόνια στα χέρια, ως επί το πλείστον, διεφθαρμένων πολιτικών, που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα μιας και αυτούς, δεν τους αγγίζει η δημόσια υγεία. Έχουν την άνεση να πάνε στους καλύτερους ιατρούς και τις καλύτερες κλινικές. Συνήθως, οι κλινικές αυτές βρίσκονται στο εξωτερικό. Ως εκεί φθάνει η εμπιστοσύνη τους στο σύστημα που οι ίδιοι στήσανε και "ενισχύουν".
Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009
Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2009
Του πάρκινγκ και του πεζοδρομίου.
Δεν είναι λίγες οι φορές που οργισμένοι, εμείς οι οδηγοί, ψάχνουμε απεγνωσμένα για μια θέση πάρκινγκ για το αυτοκίνητό μας.
Άσε που φτάσαμε στο σημείο, κάθε οικογένεια να έχει και τρία διαφορετικά αμάξια.
Έχει γίνει κάτι σαν νέα κατάρα των μεγάλων πόλεων, η οποία, όμως, είναι μεταδοτική και αρχίζει να φτάνει και στην επαρχία.
Πόλεις στις οποίες πήγαινες και χαιρόσουν να βρίσκεις άδειους δρόμους και να αφήνεις το αμάξι σου μπροστά από την πόρτα του σπιτιού σου, πλέον συμβιβάζεσαι με παρκάρισμα 2 και 3 τετράγωνα μακρυά.
Σε μεγάλες πόλεις το πρόβλημα αυτό διογκώνεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου.
Μισάωρα και σαρανταπεντάλεπτα αναζήτησης για μια ριμάδα θέση.
Νεύρα συσσωρεύονται και το ξέσπασμα πάει αλλού.
Λύσεις υπάρχουν.
Απλά οι δήμαρχοι και οι άλλοι αρμόδιοι φορείς, αρνούνται επανειλημμένα να τις δουν.
Οι περισσότεροι, από αυτούς, αποφασίζουν να βολέψουν “κουμπάρους” και να στήσουν ιδιωτικά πάρκινγκ.
Από την άλλη ήρθαν και κάτι επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για καινούργια πεζοδρόμια, οι οποίες αντί να ομορφύνουν τις πόλεις, τις διέλυσαν.
Άπειρες θέσεις πάρκινγκ εξαφανίστηκαν και άλλα τόσα πασαλάκια μπήκαν πάνω στα πεζοδρόμια για να αποτρέψουν το ανέβασμα των αμαξιών (κυρίως για τον εφοδιασμό καταστημάτων - βλ. πιο κάτω).
Τρανό παράδειγμα, το νέο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης. Αυτό το μέγαρο που στήνει ο κύριος Παπαγεωργόπουλος, έχει κοστίσει πάρα πολλές θέσεις πάρκινγκ για το ήδη πνιγμένο κέντρο της πόλης καθώς η ανέγερση του κτηρίου γίνεται στην θέση ενός δημόσιου ελεύθερου πάρκινγκ.
Παράλληλα, γίνονται έρανοι στις μεγάλες πόλεις για ανεγέρσεις εκκλησιών. Φανταστείτε στην θέση ακόμα μιας καινούργιας εκκλησίας, έναν χώρο με 4-5 ορόφους υπόγειους και άλλους τόσους από πάνω. 2 τέτοια κτήρια να βάλεις σε στρατηγικά σημεία μέσα στις πόλεις και έχεις ξαλαφρύνει τουλάχιστον το μισό κέντρο.
Έρχονται και οι καινούργιες πολυκατοικίες με τρεις και τέσσερις εισόδους για πυλωτές και μετά ζορίζονται όλοι οι ένοικοι του οικοδομικού τετραγώνου, να βρουν θέσεις στάθμευσης. Οι πολεοδομίες κάνουν τα “στραβά μάτια” σε τέτοια φαινόμενα μιας και είναι φιλαράκια με τους εργολάβους.
Με τα λίγα και με τα πολλά, οι οδηγοί φτάνουν στο σημείο να αφήσουν το αμάξι τους πάνω σε πεζοδρόμια, μπροστά από διαβάσεις, πάνω σε στροφές, διπλοπαρκαρισμένα και γενικά σε σημεία που ενοχλούν.
Φυσιολογική εξέλιξη αυτής της συμπεριφοράς;
Οι καημένοι οι πεζοί, οι οποίοι είναι αδύναμοι μπροστά σε τέτοια φαινόμενα. Φτάσανε στο σημείο να δημιουργήσουν την γνωστή ομάδα των street panthers (http://www.streetpanthers.gr/) κολλώντας αυτοκόλλητα πάνω σε αυτοκίνητα, παρκαρισμένα σε παράνομες θέσεις μπας και συγκινηθούν κάποιοι οδηγοί (το ποιο πιθανό αποτέλεσμα είναι, βέβαια, να τσατιστούν).
Δεν μπορούν να περπατήσουν στον λίγο χώρο που τους έμεινε στις πόλεις.
Πρέπει σε πολλές περιπτώσεις, να βγουν στον δρόμο, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ζωή τους.
Πρόσφατο είναι και το τραγικό δυστύχημα όπου μια γιαγιά αναγκάστηκε να βγει στον δρόμο με το 5χρονο εγγόνι της, επειδή κάποιοι πάρκαραν στο πεζοδρόμιο, και παρασύρθηκαν από ένα λεωφορείο.
Καθημερινά, έρχονται αντιμέτωποι με αμάξια, τα οποία έχουν την άνεση να τρέχουν μέσα στις πόλεις, χάρη στα καινούργια κάγκελα που έχουν βάλει οι δήμοι σε κάθε πεζοδρόμιο. Ο κίνδυνος αυξάνεται μέρα με την μέρα.
Και μιας και αναφέρθηκα σε κάγκελα και δρόμους, που έχουν στενέψει χάρη στα υπέροχα καινούργια πεζοδρόμια, παρέα με τους πεζούς είναι και οι καταστηματάρχες.
Δεν έχουν πλέον την άνεση κάποια φορτηγά να σταματήσουν μπροστά από τα μαγαζιά για τον εφοδιασμό τους. Άλλες επιχειρήσεις έχουν χάσει την πελατεία τους επειδή δεν μπορούν οι άνθρωποι να σταματήσουν μπροστά από το κατάστημά τους για να αγοράσουν τα προϊόντα τους.
Γίναμε σκλάβοι των αμαξιών μας, των φαναριών και των δρόμων (και των πεζοδρομίων που απομένουν αντίστοιχα).
Άσε που φτάσαμε στο σημείο, κάθε οικογένεια να έχει και τρία διαφορετικά αμάξια.
Έχει γίνει κάτι σαν νέα κατάρα των μεγάλων πόλεων, η οποία, όμως, είναι μεταδοτική και αρχίζει να φτάνει και στην επαρχία.
Πόλεις στις οποίες πήγαινες και χαιρόσουν να βρίσκεις άδειους δρόμους και να αφήνεις το αμάξι σου μπροστά από την πόρτα του σπιτιού σου, πλέον συμβιβάζεσαι με παρκάρισμα 2 και 3 τετράγωνα μακρυά.
Σε μεγάλες πόλεις το πρόβλημα αυτό διογκώνεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου.
Μισάωρα και σαρανταπεντάλεπτα αναζήτησης για μια ριμάδα θέση.
Νεύρα συσσωρεύονται και το ξέσπασμα πάει αλλού.
Λύσεις υπάρχουν.
Απλά οι δήμαρχοι και οι άλλοι αρμόδιοι φορείς, αρνούνται επανειλημμένα να τις δουν.
Οι περισσότεροι, από αυτούς, αποφασίζουν να βολέψουν “κουμπάρους” και να στήσουν ιδιωτικά πάρκινγκ.
Από την άλλη ήρθαν και κάτι επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για καινούργια πεζοδρόμια, οι οποίες αντί να ομορφύνουν τις πόλεις, τις διέλυσαν.
Άπειρες θέσεις πάρκινγκ εξαφανίστηκαν και άλλα τόσα πασαλάκια μπήκαν πάνω στα πεζοδρόμια για να αποτρέψουν το ανέβασμα των αμαξιών (κυρίως για τον εφοδιασμό καταστημάτων - βλ. πιο κάτω).
Τρανό παράδειγμα, το νέο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης. Αυτό το μέγαρο που στήνει ο κύριος Παπαγεωργόπουλος, έχει κοστίσει πάρα πολλές θέσεις πάρκινγκ για το ήδη πνιγμένο κέντρο της πόλης καθώς η ανέγερση του κτηρίου γίνεται στην θέση ενός δημόσιου ελεύθερου πάρκινγκ.
Παράλληλα, γίνονται έρανοι στις μεγάλες πόλεις για ανεγέρσεις εκκλησιών. Φανταστείτε στην θέση ακόμα μιας καινούργιας εκκλησίας, έναν χώρο με 4-5 ορόφους υπόγειους και άλλους τόσους από πάνω. 2 τέτοια κτήρια να βάλεις σε στρατηγικά σημεία μέσα στις πόλεις και έχεις ξαλαφρύνει τουλάχιστον το μισό κέντρο.
Έρχονται και οι καινούργιες πολυκατοικίες με τρεις και τέσσερις εισόδους για πυλωτές και μετά ζορίζονται όλοι οι ένοικοι του οικοδομικού τετραγώνου, να βρουν θέσεις στάθμευσης. Οι πολεοδομίες κάνουν τα “στραβά μάτια” σε τέτοια φαινόμενα μιας και είναι φιλαράκια με τους εργολάβους.
Με τα λίγα και με τα πολλά, οι οδηγοί φτάνουν στο σημείο να αφήσουν το αμάξι τους πάνω σε πεζοδρόμια, μπροστά από διαβάσεις, πάνω σε στροφές, διπλοπαρκαρισμένα και γενικά σε σημεία που ενοχλούν.
Φυσιολογική εξέλιξη αυτής της συμπεριφοράς;
Οι καημένοι οι πεζοί, οι οποίοι είναι αδύναμοι μπροστά σε τέτοια φαινόμενα. Φτάσανε στο σημείο να δημιουργήσουν την γνωστή ομάδα των street panthers (http://www.streetpanthers.gr/) κολλώντας αυτοκόλλητα πάνω σε αυτοκίνητα, παρκαρισμένα σε παράνομες θέσεις μπας και συγκινηθούν κάποιοι οδηγοί (το ποιο πιθανό αποτέλεσμα είναι, βέβαια, να τσατιστούν).
Δεν μπορούν να περπατήσουν στον λίγο χώρο που τους έμεινε στις πόλεις.
Πρέπει σε πολλές περιπτώσεις, να βγουν στον δρόμο, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ζωή τους.
Πρόσφατο είναι και το τραγικό δυστύχημα όπου μια γιαγιά αναγκάστηκε να βγει στον δρόμο με το 5χρονο εγγόνι της, επειδή κάποιοι πάρκαραν στο πεζοδρόμιο, και παρασύρθηκαν από ένα λεωφορείο.
Καθημερινά, έρχονται αντιμέτωποι με αμάξια, τα οποία έχουν την άνεση να τρέχουν μέσα στις πόλεις, χάρη στα καινούργια κάγκελα που έχουν βάλει οι δήμοι σε κάθε πεζοδρόμιο. Ο κίνδυνος αυξάνεται μέρα με την μέρα.
Και μιας και αναφέρθηκα σε κάγκελα και δρόμους, που έχουν στενέψει χάρη στα υπέροχα καινούργια πεζοδρόμια, παρέα με τους πεζούς είναι και οι καταστηματάρχες.
Δεν έχουν πλέον την άνεση κάποια φορτηγά να σταματήσουν μπροστά από τα μαγαζιά για τον εφοδιασμό τους. Άλλες επιχειρήσεις έχουν χάσει την πελατεία τους επειδή δεν μπορούν οι άνθρωποι να σταματήσουν μπροστά από το κατάστημά τους για να αγοράσουν τα προϊόντα τους.
Γίναμε σκλάβοι των αμαξιών μας, των φαναριών και των δρόμων (και των πεζοδρομίων που απομένουν αντίστοιχα).
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009
Πολιτικά "κλαρίνα".
Αρχίσανε τα πολιτικά "κλαρίνα".
Η αντιπολίτευση θέλει εκλογές, η κυβέρνηση προσπαθεί να σώσει την οικονομία αλλά διχάζεται μεταξύ κεφαλαίου και κατώτερων οικονομικών στρωμάτων (που είναι και ψηφοφόροι), η κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος άρχισε να τρώει τον εαυτό της και οι πρώην υπουργοί βγάλανε τα στιλέτα.
Ο καθένας λοιπόν παίζει το κλαρίνο του, στον δικό του ρυθμό, με το δικό του τέμπο, σε διαφορετική κλίμακα.
Κοινώς, πάλι τα αφτάκια του λαού θα τραβήξουν το ζόρι.
Πιο πολύ από όλα εντύπωση μου κάνανε 3 πράγματα.
1. Η συνέντευξη του κ. Παπανδρέου
Όλως παραδόξως ούτε σαρδάμ, ούτε απαντήσεις χωρίς συνοχή όπως πιο παλιά. Έδειχνε να σκέφτεται πριν απαντήσει και να μην βιάζεται. Βέβαια ας μην βιαστώ να βγάλω συμπεράσματα. Θα σεβαστώ την πολύ σωστή πρότασή του. Θα τον κρίνω αφού γίνει (εάν γίνει) πρωθυπουργός για την καταλληλότητα του.
2. Δηλώσεις πρώην υπουργού Οικονομίας κ. Αλογοσκούφη
Ο ίδιος ο, κατά τα άλλα επιτυχημένος, πρώην υπουργός οικονομίας, έναν μήνα σχεδόν μετά τον ανασχηματισμό και την (ας την χαρακτηρίσουμε) νέα οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, δήλωσε ότι αυτή η νέα πορεία <<παροχών με δανεικά>> και χωρίς σχέδιο δράσης για την έξοδο από την οικονομική κρίση δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο.
Καταλήγει στο ότι στο τέλος <<θα επιβαρυνθεί ο Ελληνικός λαός>> (επιτέλους βγήκε και το είπε κάποιος της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ - η ειρωνεία είναι ότι και ο ίδιος ο κ. Αλογοσκούφης επιβάρυνε τον λαό με την οικονομική του πολιτική, τα τελευταία 3-4 χρόνια - ).
3. Σύγκρουση Γενικού Λογιστηρίου και Υπουργείου Οικονομίας
Άλλα προβλέπουν οι υπουργοί και άλλα προβλέπει το Γενικό Λογιστήριο.
Αυτό το φαινόμενο είναι καινούργιο. Πώς γίνεται άλλους αριθμούς να βγάζει ο υπουργός και άλλους να βγάζει το Γενικό Λογιστήριο; Χαλασμένα κομπιουτεράκια έχουν;
Το νόημα είναι ότι τέτοια ασυνεννοησία σε τέτοιους καιρούς δεν είναι και πολύ ενθαρρυντική εικόνα για όσα έρχονται σε αυτόν τον τομέα.
Η αντιπολίτευση θέλει εκλογές, η κυβέρνηση προσπαθεί να σώσει την οικονομία αλλά διχάζεται μεταξύ κεφαλαίου και κατώτερων οικονομικών στρωμάτων (που είναι και ψηφοφόροι), η κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος άρχισε να τρώει τον εαυτό της και οι πρώην υπουργοί βγάλανε τα στιλέτα.
Ο καθένας λοιπόν παίζει το κλαρίνο του, στον δικό του ρυθμό, με το δικό του τέμπο, σε διαφορετική κλίμακα.
Κοινώς, πάλι τα αφτάκια του λαού θα τραβήξουν το ζόρι.
Πιο πολύ από όλα εντύπωση μου κάνανε 3 πράγματα.
1. Η συνέντευξη του κ. Παπανδρέου
Όλως παραδόξως ούτε σαρδάμ, ούτε απαντήσεις χωρίς συνοχή όπως πιο παλιά. Έδειχνε να σκέφτεται πριν απαντήσει και να μην βιάζεται. Βέβαια ας μην βιαστώ να βγάλω συμπεράσματα. Θα σεβαστώ την πολύ σωστή πρότασή του. Θα τον κρίνω αφού γίνει (εάν γίνει) πρωθυπουργός για την καταλληλότητα του.
2. Δηλώσεις πρώην υπουργού Οικονομίας κ. Αλογοσκούφη
Ο ίδιος ο, κατά τα άλλα επιτυχημένος, πρώην υπουργός οικονομίας, έναν μήνα σχεδόν μετά τον ανασχηματισμό και την (ας την χαρακτηρίσουμε) νέα οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, δήλωσε ότι αυτή η νέα πορεία <<παροχών με δανεικά>> και χωρίς σχέδιο δράσης για την έξοδο από την οικονομική κρίση δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο.
Καταλήγει στο ότι στο τέλος <<θα επιβαρυνθεί ο Ελληνικός λαός>> (επιτέλους βγήκε και το είπε κάποιος της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ - η ειρωνεία είναι ότι και ο ίδιος ο κ. Αλογοσκούφης επιβάρυνε τον λαό με την οικονομική του πολιτική, τα τελευταία 3-4 χρόνια - ).
3. Σύγκρουση Γενικού Λογιστηρίου και Υπουργείου Οικονομίας
Άλλα προβλέπουν οι υπουργοί και άλλα προβλέπει το Γενικό Λογιστήριο.
Αυτό το φαινόμενο είναι καινούργιο. Πώς γίνεται άλλους αριθμούς να βγάζει ο υπουργός και άλλους να βγάζει το Γενικό Λογιστήριο; Χαλασμένα κομπιουτεράκια έχουν;
Το νόημα είναι ότι τέτοια ασυνεννοησία σε τέτοιους καιρούς δεν είναι και πολύ ενθαρρυντική εικόνα για όσα έρχονται σε αυτόν τον τομέα.
Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009
Ερώτηση #8 - Προς: Κ. Καραμανλή
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ της Ελλάδος.
Παραθέτω ένα σημείο-περίληψη από το χθεσινό διάγγελμα σας (5 - 2 - 2009).
Ποιοι ακριβώς είναι οι ρυθμοί ανάπτυξης της χώρας;
Αυτοί που αλλάζετε κάθε μήνα επειδή κάτι δεν πάει καλά με τον προϋπολογισμό (ο οποίος πάντα ψηφίζεται πανηγυρικά!!!);
Μήπως η ανάπτυξη που αναφέρετε αφορά αποκλειστικά μεγάλες επιχειρήσεις που απολαμβάνουν τις φοροαπαλλαγές που τους προσφέρατε, επειδή η χώρα χρωστάει τα κέρατά της και οι άνεργοι, εδώ και χρόνια, μόνο αυξάνονται (ειδικά τώρα, που μας χτύπησε την πόρτα - στα μούτρα - η οικονομική κρίση).
Συγκράτηση δαπανών;
Παρέα με διατήρηση ρυθμών ανάπτυξης;
Ταχυδακτυλουργός είσαστε;
Περιορισμός σπατάλης;
Δηλαδή τόσα χρόνια που είσαστε στην κυβέρνηση, η διαχείριση των δημοσίων χρημάτων από τα οικονομικά επιτελεία σας, περιλάμβανε και την σπατάλη;
Τώρα θα στηρίξετε τους οικονομικά ασθενέστερους;
Τώρα που φτάσανε στο αμήν μετά από αντιλαϊκές πολιτικές 5 ετών;
Πόσο προβλέπετε να το επιτρέπει η οικονομία;
Τα 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες τα επέτρεπε η Ελληνική οικονομία.
Μήπως ανήκουν και οι τράπεζες στους οικονομικά ασθενέστερους;
Έπρεπε να έρθει η οικονομική κρίση για να επιχειρήσετε να δώσετε, επιτέλους, το επίδομα θέρμανσης που έχετε υποσχεθεί εδώ και τόσα χρόνια (μμμ, μου μυρίζει ακόμα ένα προεκλογικό "μπαχαρικό");
Όσο για την ανοιχτή πρόταση εκλογών από τον κ. Παπανδρέου, νομίζω ότι η αποφυγή σχολιασμού από το πρόσωπό σας, λέει πολλά στον λαό.
Μάλλον επιλέξατε εσείς τον δρόμο της ανευθυνότητας μιας και οι "άλλοι" δεν μπήκαν σε δρόμο ακόμα.
Παραθέτω ένα σημείο-περίληψη από το χθεσινό διάγγελμα σας (5 - 2 - 2009).
<<Ο κ. Καραμανλής αναφέρθηκε στους τρεις άξονες της οικονομικής πολιτικής: 1. διατήρηση των ρυθμών ανάπτυξης, 2. δημοσιονομική εξυγίανση με συγκράτηση δαπανών και περιορισμό σπατάλης, 3. στήριξη των οικονομικά ασθενέστερων με κάθε μέσο στα όρια της αντοχής της οικονομίας>>.
Μου δημιουργούνται μερικά ερωτήματα και σήμερα θα τα εκφράσω σύντομα και περιεκτικά χωρίς αναλύσεις.Ποιοι ακριβώς είναι οι ρυθμοί ανάπτυξης της χώρας;
Αυτοί που αλλάζετε κάθε μήνα επειδή κάτι δεν πάει καλά με τον προϋπολογισμό (ο οποίος πάντα ψηφίζεται πανηγυρικά!!!);
Μήπως η ανάπτυξη που αναφέρετε αφορά αποκλειστικά μεγάλες επιχειρήσεις που απολαμβάνουν τις φοροαπαλλαγές που τους προσφέρατε, επειδή η χώρα χρωστάει τα κέρατά της και οι άνεργοι, εδώ και χρόνια, μόνο αυξάνονται (ειδικά τώρα, που μας χτύπησε την πόρτα - στα μούτρα - η οικονομική κρίση).
Συγκράτηση δαπανών;
Παρέα με διατήρηση ρυθμών ανάπτυξης;
Ταχυδακτυλουργός είσαστε;
Περιορισμός σπατάλης;
Δηλαδή τόσα χρόνια που είσαστε στην κυβέρνηση, η διαχείριση των δημοσίων χρημάτων από τα οικονομικά επιτελεία σας, περιλάμβανε και την σπατάλη;
Τώρα θα στηρίξετε τους οικονομικά ασθενέστερους;
Τώρα που φτάσανε στο αμήν μετά από αντιλαϊκές πολιτικές 5 ετών;
Πόσο προβλέπετε να το επιτρέπει η οικονομία;
Τα 28 δισ. ευρώ στις τράπεζες τα επέτρεπε η Ελληνική οικονομία.
Μήπως ανήκουν και οι τράπεζες στους οικονομικά ασθενέστερους;
Έπρεπε να έρθει η οικονομική κρίση για να επιχειρήσετε να δώσετε, επιτέλους, το επίδομα θέρμανσης που έχετε υποσχεθεί εδώ και τόσα χρόνια (μμμ, μου μυρίζει ακόμα ένα προεκλογικό "μπαχαρικό");
Όσο για την ανοιχτή πρόταση εκλογών από τον κ. Παπανδρέου, νομίζω ότι η αποφυγή σχολιασμού από το πρόσωπό σας, λέει πολλά στον λαό.
Μάλλον επιλέξατε εσείς τον δρόμο της ανευθυνότητας μιας και οι "άλλοι" δεν μπήκαν σε δρόμο ακόμα.
Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2009
Οι Αγρότες, ο Γιώργος Α. Παπανδρέου και ... οι ψεκασμοί.
Το είδαμε και αυτό.
Οι αγρότες της Κρήτης που διαμαρτύρονταν στο λιμάνι του Πειραιά, ζήσανε αυτό που ζούνε κάθε φορά οι φοιτητές και οι νέοι που πάνε σε πορείες.
Χημικά φρέσκα φρέσκα (τελευταία φουρνιά από το Ισραήλ) και δακρυγόνα από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή του αποθανών.
Και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης ρίξανε για να μην ξεχνιόμαστε.
Τους ρίξανε, όμως, χημικό με την ψυχή τους.
Αυτό μετράει περισσότερο.
Ψέκασμα κανονικό.
Τουλάχιστον αυτοί δεν τρέχουν σαν τα πρόβατα όπως οι φοιτητές.
Ούτε σαν τους μπάχαλους που πετάνε καμία πέτρα.
Οι αγρότες έχουν την δύναμη να σηκώσουν την μαγκούρα ή την τσουγκράνα τους και να αντισταθούν έστω και για λίγο στα ΜΑΤ.
Όχι ότι έχει κάποια σημαντική διαφορά στο αποτέλεσμα αλλά, έτσι, να είχαμε να λέγαμε...
Συνελήφθη και ένας 78άχρονος αγρότης.
Ε, ναι, βέβαια.
Είχε, φαίνεται, ακόμα δύναμη να αντισταθεί και μετά τους ψεκασμούς.
Στο λιμάνι του Πειραιά πήγε, την ίδια μέρα, και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να δει τους ψηφοφόρους του, τους αγρότες (χρόνια, η Κρήτη ολόκληρη στο πλευρό του ΠΑΣΟΚ).
Τον ψεκάσανε και αυτόν.
Σιγά μην του την χάριζαν.
Για να μάθει να φέρνει αντίλογο στην κυβέρνηση και να είναι μπροστά στις δημοσκοπήσεις.
Βέβαια, ακόμα να καταλάβω γιατί τους ψεκάζουν.
Μερικές υποθέσεις έχω κάνει, αλλά δεν έχω καταλήξει κάπου με σιγουριά.
Υπόθεση #1:
Αυτοί οι ψεκασμοί θα μπορούσαν, κάλλιστα, να είναι ένας εναλλακτικός τρόπος ψεκασμού για αυτούς που μας ενημερώνει ο λαϊκός μας προφήτης, Δημοσθένης Λιακόπουλος.
Για όσους δεν γνωρίζουν, οι Νεφελίμ (τα παγκόσμια λαμόγια) μας ψεκάζουν το πρωί με διάφορους ιούς και την επόμενη μέρα, μας δίνουν τα αντίδοτα.
Είμαστε όλοι μας κάτι σαν πειραματόζωα γι' αυτούς.
Ε, είπαν, λοιπόν, μιας και μαζεύτηκε τόσος κόσμος στο λιμάνι, να δοκιμάσουν κανένα νέο ιό-δηλητήριο.
Υπόθεση #2:
Άλλη πιθανότητα είναι να έχουν δάκο οι αγρότες, και τα ΜΑΤ να τους ψεκάζουν για το δικό τους καλό. Απλά δεν τους το λένε για να μην τους ανησυχήσουν.
Τον δάκο μάλλον θα τον κόλλησαν από το Π.Α.Μ.Ε., μιας και το καημένο το έχουν ταράξει στους ψεκασμούς (όπως λέει ο Τζίμης Πανούσης).
Αυτοί εκεί, όμως, ακόμα προσπαθούν με τον δάκο παρέα.
Υπόθεση #3:
Τα δακρυγόνα και τα χημικά, που χρησιμοποιεί η Ελληνική Αστυνομία, έχουν απαγορευτεί από όλες τις δυτικές χώρες (μιας και θεωρούνται επικίνδυνα).
Μόλις λάβαμε την τελευταία φουρνιά από το Ισραήλ (όπως φημολογείται - φανταστείτε για να μην τα πετάνε στους Παλαιστίνιους, πόσο επικίνδυνα είναι - ).
Πρέπει, λοιπόν, κάπως να τα ξεφορτωθούμε. Να εκσυγχρονιστούμε και εμείς, παρέα με τις αστυνομικές δυνάμεις του υπόλοιπου πολιτισμένου κόσμου.
Για να πάρουμε, όμως, τα καινούργια χημικά, πρέπει να τελειώσουμε τα παλιά.
Με απλή μπακαλίστικη λογική, και όπως αποδεικνύεται με μαθηματικά του Λυκείου, όσο περισσότερα πετάξουν τώρα (όσο πιο πολύ ψεκάσουν) τόσο πιο γρήγορα θα πάρουν τα καινούργια χημικά (για να συνεχίσουν να μας ψεκάζουν, με καλύτερες συνθήκες για τον ψεκαζόμενο).
Τέλος, επειδή δεν κρατιέμαι.
Έπρεπε να πέσει δακρυγόνο και χημικό στον κ. Παπανδρέου για να ζητήσει το ΠΑΣΟΚ την παραίτηση (εκτός του υπουργού εσωτερικών) της ηγεσίας της Ελληνικής Αστυνομίας;
Όταν τα πετούσανε, εξίσου απρόκλητα, στους φοιτητές σε κάθε πορεία, εσείς πού ήσασταν κύριοι του ΠΑΣΟΚ;
Γιατί δεν "τα βάλατε" και τότε με την αστυνομία αλλά μόνο με τα πολιτικά πρόσωπα από πίσω;
Οι αγρότες της Κρήτης που διαμαρτύρονταν στο λιμάνι του Πειραιά, ζήσανε αυτό που ζούνε κάθε φορά οι φοιτητές και οι νέοι που πάνε σε πορείες.
Χημικά φρέσκα φρέσκα (τελευταία φουρνιά από το Ισραήλ) και δακρυγόνα από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή του αποθανών.
Και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης ρίξανε για να μην ξεχνιόμαστε.
Τους ρίξανε, όμως, χημικό με την ψυχή τους.
Αυτό μετράει περισσότερο.
Ψέκασμα κανονικό.
Τουλάχιστον αυτοί δεν τρέχουν σαν τα πρόβατα όπως οι φοιτητές.
Ούτε σαν τους μπάχαλους που πετάνε καμία πέτρα.
Οι αγρότες έχουν την δύναμη να σηκώσουν την μαγκούρα ή την τσουγκράνα τους και να αντισταθούν έστω και για λίγο στα ΜΑΤ.
Όχι ότι έχει κάποια σημαντική διαφορά στο αποτέλεσμα αλλά, έτσι, να είχαμε να λέγαμε...
Συνελήφθη και ένας 78άχρονος αγρότης.
Ε, ναι, βέβαια.
Είχε, φαίνεται, ακόμα δύναμη να αντισταθεί και μετά τους ψεκασμούς.
Στο λιμάνι του Πειραιά πήγε, την ίδια μέρα, και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να δει τους ψηφοφόρους του, τους αγρότες (χρόνια, η Κρήτη ολόκληρη στο πλευρό του ΠΑΣΟΚ).
Τον ψεκάσανε και αυτόν.
Σιγά μην του την χάριζαν.
Για να μάθει να φέρνει αντίλογο στην κυβέρνηση και να είναι μπροστά στις δημοσκοπήσεις.
Βέβαια, ακόμα να καταλάβω γιατί τους ψεκάζουν.
Μερικές υποθέσεις έχω κάνει, αλλά δεν έχω καταλήξει κάπου με σιγουριά.
Υπόθεση #1:
Αυτοί οι ψεκασμοί θα μπορούσαν, κάλλιστα, να είναι ένας εναλλακτικός τρόπος ψεκασμού για αυτούς που μας ενημερώνει ο λαϊκός μας προφήτης, Δημοσθένης Λιακόπουλος.
Για όσους δεν γνωρίζουν, οι Νεφελίμ (τα παγκόσμια λαμόγια) μας ψεκάζουν το πρωί με διάφορους ιούς και την επόμενη μέρα, μας δίνουν τα αντίδοτα.
Είμαστε όλοι μας κάτι σαν πειραματόζωα γι' αυτούς.
Ε, είπαν, λοιπόν, μιας και μαζεύτηκε τόσος κόσμος στο λιμάνι, να δοκιμάσουν κανένα νέο ιό-δηλητήριο.
Υπόθεση #2:
Άλλη πιθανότητα είναι να έχουν δάκο οι αγρότες, και τα ΜΑΤ να τους ψεκάζουν για το δικό τους καλό. Απλά δεν τους το λένε για να μην τους ανησυχήσουν.
Τον δάκο μάλλον θα τον κόλλησαν από το Π.Α.Μ.Ε., μιας και το καημένο το έχουν ταράξει στους ψεκασμούς (όπως λέει ο Τζίμης Πανούσης).
Αυτοί εκεί, όμως, ακόμα προσπαθούν με τον δάκο παρέα.
Υπόθεση #3:
Τα δακρυγόνα και τα χημικά, που χρησιμοποιεί η Ελληνική Αστυνομία, έχουν απαγορευτεί από όλες τις δυτικές χώρες (μιας και θεωρούνται επικίνδυνα).
Μόλις λάβαμε την τελευταία φουρνιά από το Ισραήλ (όπως φημολογείται - φανταστείτε για να μην τα πετάνε στους Παλαιστίνιους, πόσο επικίνδυνα είναι - ).
Πρέπει, λοιπόν, κάπως να τα ξεφορτωθούμε. Να εκσυγχρονιστούμε και εμείς, παρέα με τις αστυνομικές δυνάμεις του υπόλοιπου πολιτισμένου κόσμου.
Για να πάρουμε, όμως, τα καινούργια χημικά, πρέπει να τελειώσουμε τα παλιά.
Με απλή μπακαλίστικη λογική, και όπως αποδεικνύεται με μαθηματικά του Λυκείου, όσο περισσότερα πετάξουν τώρα (όσο πιο πολύ ψεκάσουν) τόσο πιο γρήγορα θα πάρουν τα καινούργια χημικά (για να συνεχίσουν να μας ψεκάζουν, με καλύτερες συνθήκες για τον ψεκαζόμενο).
Τέλος, επειδή δεν κρατιέμαι.
Έπρεπε να πέσει δακρυγόνο και χημικό στον κ. Παπανδρέου για να ζητήσει το ΠΑΣΟΚ την παραίτηση (εκτός του υπουργού εσωτερικών) της ηγεσίας της Ελληνικής Αστυνομίας;
Όταν τα πετούσανε, εξίσου απρόκλητα, στους φοιτητές σε κάθε πορεία, εσείς πού ήσασταν κύριοι του ΠΑΣΟΚ;
Γιατί δεν "τα βάλατε" και τότε με την αστυνομία αλλά μόνο με τα πολιτικά πρόσωπα από πίσω;
Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009
Προεκλογικό "Μπαχαρικό" #3 - Παροχές τελευταίας στιγμής
Αισίως περνάμε σε ένα ακόμα προεκλογικό "μπαχαρικούλι".
Αυτό το μπαχαρικό είναι το "τσίλι" της πολιτικής. Το καυτερό της υπόθεσης που λέμε.
Πάμε να το δούμε.
Το "μπαχαρικό" αυτό, δυστυχώς ή ευτυχώς, αφορά αποκλειστικά τις ενεργές κυβερνήσεις.
Μόνο αυτές είναι σε θέση να κάνουν αυτές τις παροχές, πραγματικότητα.
Κάπως έτσι, λίγο πριν η χώρα μπει σε προεκλογική περίοδο, η κυβέρνηση έχει φροντίσει να κάνει κάποιες παροχές, κυρίως σε κοινωνικές ομάδες/στρώματα από τα οποία έχει χάσει μέρος τακτικών ψηφοφόρων.
Αψηφούν προϋπολογισμούς (που κατά τα άλλα τους έχουν προετοιμάσει για να είναι ακριβώς ότι αντέχει η χώρα) και σχετικές οικονομικές δυσκολίες της χώρας και δίνουν από αυτά που δεν έχουν (και δεν θα έχουν για πολύ καιρό).
Πυρόπληκτους θα τους ονομάσουν; Αγρότες ίσως; Δίνουν αβέρτα. Και βιαστικά.
Γι' αυτό και είναι και καυτερό "μπαχαρικό". Στην αρχή είναι διεγερτικό και απολαυστικό και για την κυβέρνηση (εάν ξαναβγεί) και για την τάξη που παίρνει τις παροχές.
Μετά από μερικά χρονάκια (αφού έχει χωνευτεί το καυτερό και το έχουμε ξεχάσει) έρχεται η ώρα που πας στην τουαλέτα. Και σε καίει στο πιο ευαίσθητο σημείο σου.
Οι κυβερνήσεις αρχίζουν να σφίγγονται από το "κάψιμο" και να ζητάνε τις παροχές πίσω ή να αυξάνουν φόρους, με αποτέλεσμα να καίει ο κώλος όλου του λαού.
Επίσης, είναι καλό γιατί, εάν δεν βγει ξανά η ίδια κυβέρνηση μετά καίει αλλουνού ο κώλος και άλλος γίνεται ο κακός!
Με έναν σμπάρο, δύο τρυγόνια.
Τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσε να ονομαστεί και αλλιώς.
Ένα κεσεδάκι με ωραίες φράουλες από πάνω.
Δεν χρειάζεται να το κοιτάς και για πολύ. Είναι ζουμερές και καλό στημένες.
Όταν αρχίζεις να τις τρως όμως συνειδητοποιείς πόσο σάπιες είναι οι φράουλες που είναι κάτω κάτω, επιδέξια κρυμμένες (σαν ψηλά γράμματα από διαφήμιση τράπεζας).
Μετά έρχεται και το κόψιμο. Ίδια περίπου επίδραση με το καυτερό. Δηλαδή σε πιάνει στο ίδιο ευαίσθητο σημείο.
Στην αρχή μας αρέσει.
Μετά, όμως, μας πονάει όλους.
Αυτό το μπαχαρικό είναι το "τσίλι" της πολιτικής. Το καυτερό της υπόθεσης που λέμε.
Πάμε να το δούμε.
Προεκλογικό "Μπαχαρικό" #3 - Παροχές Τελευταίας Στιγμής
Το "μπαχαρικό" αυτό, δυστυχώς ή ευτυχώς, αφορά αποκλειστικά τις ενεργές κυβερνήσεις.
Μόνο αυτές είναι σε θέση να κάνουν αυτές τις παροχές, πραγματικότητα.
Κάπως έτσι, λίγο πριν η χώρα μπει σε προεκλογική περίοδο, η κυβέρνηση έχει φροντίσει να κάνει κάποιες παροχές, κυρίως σε κοινωνικές ομάδες/στρώματα από τα οποία έχει χάσει μέρος τακτικών ψηφοφόρων.
Αψηφούν προϋπολογισμούς (που κατά τα άλλα τους έχουν προετοιμάσει για να είναι ακριβώς ότι αντέχει η χώρα) και σχετικές οικονομικές δυσκολίες της χώρας και δίνουν από αυτά που δεν έχουν (και δεν θα έχουν για πολύ καιρό).
Πυρόπληκτους θα τους ονομάσουν; Αγρότες ίσως; Δίνουν αβέρτα. Και βιαστικά.
Γι' αυτό και είναι και καυτερό "μπαχαρικό". Στην αρχή είναι διεγερτικό και απολαυστικό και για την κυβέρνηση (εάν ξαναβγεί) και για την τάξη που παίρνει τις παροχές.
Μετά από μερικά χρονάκια (αφού έχει χωνευτεί το καυτερό και το έχουμε ξεχάσει) έρχεται η ώρα που πας στην τουαλέτα. Και σε καίει στο πιο ευαίσθητο σημείο σου.
Οι κυβερνήσεις αρχίζουν να σφίγγονται από το "κάψιμο" και να ζητάνε τις παροχές πίσω ή να αυξάνουν φόρους, με αποτέλεσμα να καίει ο κώλος όλου του λαού.
Επίσης, είναι καλό γιατί, εάν δεν βγει ξανά η ίδια κυβέρνηση μετά καίει αλλουνού ο κώλος και άλλος γίνεται ο κακός!
Με έναν σμπάρο, δύο τρυγόνια.
Τώρα που το σκέφτομαι θα μπορούσε να ονομαστεί και αλλιώς.
Προεκλογικό "κεσεδάκι με φράουλες"
Μμμ και αυτό ακούγεται αρκετά σωστό.Ένα κεσεδάκι με ωραίες φράουλες από πάνω.
Δεν χρειάζεται να το κοιτάς και για πολύ. Είναι ζουμερές και καλό στημένες.
Όταν αρχίζεις να τις τρως όμως συνειδητοποιείς πόσο σάπιες είναι οι φράουλες που είναι κάτω κάτω, επιδέξια κρυμμένες (σαν ψηλά γράμματα από διαφήμιση τράπεζας).
Μετά έρχεται και το κόψιμο. Ίδια περίπου επίδραση με το καυτερό. Δηλαδή σε πιάνει στο ίδιο ευαίσθητο σημείο.
Στην αρχή μας αρέσει.
Μετά, όμως, μας πονάει όλους.
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009
Δημοκρατία και Κοινοβουλευτισμός
Δημοκρατία.
Ίσως η πιο πολυχρησιμοποιημένη λέξη από όλους τους πολιτικούς ανά τον κόσμο τους τελευταίους αιώνες (παρέα με καπιταλισμό, κομμουνισμό, σοσιαλισμό και ιμπεριαλισμό).
<<Δημοκρατία>> εδώ, <<δημοκρατία>> εκεί, <<δημοκρατία>> και παρά πέρα.
Μια λέξη με τεράστια νοητική βαρύτητα που έγινε σταθμός στην πολιτική και κοινωνική ιστορία της ανθρωπότητας.
Πάμε και σε μια δεύτερη λέξη τώρα:
Κοινοβουλευτισμός (ή αλλιώς Κοινοβουλευτική Δημοκρατία).
Ίσως η μεγαλύτερη πολιτική απάτη των τελευταίων αιώνων.
Μία λέξη βάζεις μπροστά στην <<δημοκρατία>> και αμέσως διαστρεβλώνεται ριζικά όλη η έννοια της, όλο της το <<είναι>>.
Μπορεί να είμαι σκληρός αλλά με τις τελευταίες εξελίξεις στην Ελληνική πολιτική (και την παγκόσμια κοινοβουλευτική πολιτική), η κοινοβουλευτική δημοκρατία άρχισε να μου φαίνεται πάρα πολύ φθαρμένη.
Μπορεί να λειτουργεί καλύτερα στην αρχή αλλά σύντομα (τουλάχιστον τα "πειράματα" έτσι δείχνουν) φθείρεται χωρίς να υπάρχει ικανότητα "επισκευής" ή επιστροφής σε μια προηγούμενη καλύτερη κατάσταση.
Το ότι τους βουλευτές τους εκλέγει ο λαός κάνει πολύ μεγάλη διαφορά;
Ο σημερινός κοινοβουλευτισμός δεν απέχει και πολύ από ένα ολιγαρχικό σύστημα.
Αργά ή γρήγορα οι βουλευτές χάνουν την επαφή που έχουν με τους πολίτες και η ιδέα που έχουν για τα σοβαρά προβλήματα του λαού απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Έτσι τα μέτρα που περνάνε, πολύ σπάνια έχουν αντίκρισμα στην κοινωνία.
Μια φορά στα 4 χρόνια ξαφνικά θυμούνται τους απλούς πολίτες, τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους συνταξιούχους και τους μαθητές. Και αυτό αποκλειστικά και μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους.
Μόνο υποσχέσεις.
Χάθηκαν οι πολιτικοί με μια πιο ρομαντική άποψη για την πολιτική.
Για να είμαι πιο δίκαιος, και να υπάρχουν "ρομαντικοί" πολιτικοί, χάνονται μέσα στο πλήθος των διεφθαρμένων που κάνουν κουμάντο (κόβουν - ράβουν) αλλά και εάν δεν χάνονται, τότε, σε απίστευτα μικρό χρονικό διάστημα, διαφθείρονται και αυτοί.
Δυστυχώς η γνήσια δημοκρατία (με την έννοια της άμεσης διακυβέρνησης από ολόκληρο τον λαό, χωρίς διακρίσεις) δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε τόσο μεγάλες κοινωνίες αλλά μόνο σε πολύ μικρές (και ψιλοαυτόνομες) κοινωνίες.
Στον κοινοβουλευτισμό αμέσως θα λειτουργήσει το "μέσον" και το "ρουσφέτι" και σύντομα θα εμφανιστούν οι πρώτοι "κουμπάροι".
Πολύ δύσκολα θα "επιβιώσει" η αξιοκρατία σε ένα τέτοιο σύστημα διακυβέρνησης. Και δεν μιλάω για αξιοκρατία σε θέσεις εργασίας δημοσίου. Μιλάω για μεγάλες διευθυντικές θέσεις, γραμματείς και γενικά υψηλόβαθμα διοικητικά στελέχη.
Ο κοινοβουλευτισμός, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έχει γίνει σαν την χλωρίνη Klinex.
Ε, αυτήν ξέρουμε, αυτήν εμπιστευόμαστε. Σταθερή "αξία" τόσα χρόνια.
Μπορεί μέσα στην αφέλια και την συναισθηματική μου φόρτωση, να ξεπέρασα κάποια όρια και να έριξα τα πάνδεινα πάνω στον κοινοβουλευτισμό. Ίσως και να είναι νωρίς για να εκφράσω γνώμη για δημοκρατία και τα δημοκρατικά (ή μήπως ψευδο-δημοκρατικά) συστήματα.
Απλά αυτήν την περίοδο που διανύουμε, η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει αναχθεί σε μια απάτη που έστησαν συνεννοημένοι οι πολιτικοί, ανεξαρτήτου παρατάξεως, και προσπαθούν να την διατηρήσουν με νύχια και με δόντια, αποκλειστικά και μόνο για το δικό τους προσωπικό όφελος.
Πώς και δεν έχουν ιδρύσει ακόμα συνδικαλιστικές οργανώσεις οι οποίες θα μάχονται για το συμφέρον των βουλευτών και των πολιτικών γενικότερα;
Πώς και δεν έχουν βγει στους δρόμους να κάνουν πορείες για την απαξίωση που δέχεται η πολιτική σήμερα;
Σταματάω εδώ για να μην τους δώσω και άλλες ιδέες.
Ίσως η πιο πολυχρησιμοποιημένη λέξη από όλους τους πολιτικούς ανά τον κόσμο τους τελευταίους αιώνες (παρέα με καπιταλισμό, κομμουνισμό, σοσιαλισμό και ιμπεριαλισμό).
<<Δημοκρατία>> εδώ, <<δημοκρατία>> εκεί, <<δημοκρατία>> και παρά πέρα.
Μια λέξη με τεράστια νοητική βαρύτητα που έγινε σταθμός στην πολιτική και κοινωνική ιστορία της ανθρωπότητας.
Πάμε και σε μια δεύτερη λέξη τώρα:
Κοινοβουλευτισμός (ή αλλιώς Κοινοβουλευτική Δημοκρατία).
Ίσως η μεγαλύτερη πολιτική απάτη των τελευταίων αιώνων.
Μία λέξη βάζεις μπροστά στην <<δημοκρατία>> και αμέσως διαστρεβλώνεται ριζικά όλη η έννοια της, όλο της το <<είναι>>.
Μπορεί να είμαι σκληρός αλλά με τις τελευταίες εξελίξεις στην Ελληνική πολιτική (και την παγκόσμια κοινοβουλευτική πολιτική), η κοινοβουλευτική δημοκρατία άρχισε να μου φαίνεται πάρα πολύ φθαρμένη.
Μπορεί να λειτουργεί καλύτερα στην αρχή αλλά σύντομα (τουλάχιστον τα "πειράματα" έτσι δείχνουν) φθείρεται χωρίς να υπάρχει ικανότητα "επισκευής" ή επιστροφής σε μια προηγούμενη καλύτερη κατάσταση.
Το ότι τους βουλευτές τους εκλέγει ο λαός κάνει πολύ μεγάλη διαφορά;
Ο σημερινός κοινοβουλευτισμός δεν απέχει και πολύ από ένα ολιγαρχικό σύστημα.
Αργά ή γρήγορα οι βουλευτές χάνουν την επαφή που έχουν με τους πολίτες και η ιδέα που έχουν για τα σοβαρά προβλήματα του λαού απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Έτσι τα μέτρα που περνάνε, πολύ σπάνια έχουν αντίκρισμα στην κοινωνία.
Μια φορά στα 4 χρόνια ξαφνικά θυμούνται τους απλούς πολίτες, τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους συνταξιούχους και τους μαθητές. Και αυτό αποκλειστικά και μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους.
Μόνο υποσχέσεις.
Χάθηκαν οι πολιτικοί με μια πιο ρομαντική άποψη για την πολιτική.
Για να είμαι πιο δίκαιος, και να υπάρχουν "ρομαντικοί" πολιτικοί, χάνονται μέσα στο πλήθος των διεφθαρμένων που κάνουν κουμάντο (κόβουν - ράβουν) αλλά και εάν δεν χάνονται, τότε, σε απίστευτα μικρό χρονικό διάστημα, διαφθείρονται και αυτοί.
Δυστυχώς η γνήσια δημοκρατία (με την έννοια της άμεσης διακυβέρνησης από ολόκληρο τον λαό, χωρίς διακρίσεις) δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε τόσο μεγάλες κοινωνίες αλλά μόνο σε πολύ μικρές (και ψιλοαυτόνομες) κοινωνίες.
Στον κοινοβουλευτισμό αμέσως θα λειτουργήσει το "μέσον" και το "ρουσφέτι" και σύντομα θα εμφανιστούν οι πρώτοι "κουμπάροι".
Πολύ δύσκολα θα "επιβιώσει" η αξιοκρατία σε ένα τέτοιο σύστημα διακυβέρνησης. Και δεν μιλάω για αξιοκρατία σε θέσεις εργασίας δημοσίου. Μιλάω για μεγάλες διευθυντικές θέσεις, γραμματείς και γενικά υψηλόβαθμα διοικητικά στελέχη.
Ο κοινοβουλευτισμός, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έχει γίνει σαν την χλωρίνη Klinex.
Ε, αυτήν ξέρουμε, αυτήν εμπιστευόμαστε. Σταθερή "αξία" τόσα χρόνια.
Μπορεί μέσα στην αφέλια και την συναισθηματική μου φόρτωση, να ξεπέρασα κάποια όρια και να έριξα τα πάνδεινα πάνω στον κοινοβουλευτισμό. Ίσως και να είναι νωρίς για να εκφράσω γνώμη για δημοκρατία και τα δημοκρατικά (ή μήπως ψευδο-δημοκρατικά) συστήματα.
Απλά αυτήν την περίοδο που διανύουμε, η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει αναχθεί σε μια απάτη που έστησαν συνεννοημένοι οι πολιτικοί, ανεξαρτήτου παρατάξεως, και προσπαθούν να την διατηρήσουν με νύχια και με δόντια, αποκλειστικά και μόνο για το δικό τους προσωπικό όφελος.
Πώς και δεν έχουν ιδρύσει ακόμα συνδικαλιστικές οργανώσεις οι οποίες θα μάχονται για το συμφέρον των βουλευτών και των πολιτικών γενικότερα;
Πώς και δεν έχουν βγει στους δρόμους να κάνουν πορείες για την απαξίωση που δέχεται η πολιτική σήμερα;
Σταματάω εδώ για να μην τους δώσω και άλλες ιδέες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)